Ik ben speciaal, de binnenkant

Inmiddels is het 'Ik ben speciaal-programma' voor Stijn afgesloten. Onlangs waren we voor de laatste keer bij de juf en evalueerden we het programma.
Stijn heeft er veel van geleerd. Ik schreef er al over, klik hier om dat te lezen.
Nadat de buitenkant besproken was, kwam de binnenkant aan de orde: waar ben je goed in, wat kun je niet zo goed. Wat vinden andere mensen van je karakter?
Moeilijk was het, om goede dingen van Stijn op te schrijven. Ik moest echt heel diep nadenken, weet je dat? Lastig hoor, we zijn soms zo gespitst op het negatieve dat we het positieve niet meer zien. Gelukkig lukte het uiteindelijk toch wat te bedenken, dingen waar Stijn ook heel gelukkig mee was.
Vervelende dingen opschrijven ging een stuk makkelijker :-( , dat vond Joost ook.
Stijn vond het ook heel erg lastig allemaal: doe ik wel wat fout? Enne...waar bén ik eigenlijk goed in?Ook dat was lastig te zien: dat je kind niet goed weet wat zijn kwaliteiten zijn. Maar gelukkig heeft hij dat nu gehoord en gelezen van ons en weet hij dat we van hem houden, ondanks zijn goede of foute dingen.

Klik voor grotere foto's

Ik ben speciaal: de buitenkant

Wekelijks breng ik Stijn nu nog naar Boddaert terug voor het 'Ik ben speciaal'-programma.
Gisteren kwam de begeleider hier, dat was relaxed! Normaal moet ik kwartier heen, terug, heen, terug om Stijn te brengen en weer op te halen. Meestal op tijden waarin ik druk ben met eten koken enzo. Niet ideaal dus.
Eigenlijk had het al klaar moeten zijn, maar Boddaert, de mentor was het vergeten in te zetten...

Het 'Ik ben speciaal'-programma is opgezet door  Peter Vermeulen. Voor autismekenners een, ik zeg het met respect, oude rot in het vak. Belgie is mede door hem een stuk verder als wij hier in Nederland op autismegebied.

Het programma zit erg goed in elkaar. Het werkt van buiten naar binnen, dat wil zeggen dat de begeleider met het kind begint met  hoe een mens er van buiten uit ziet. Wat is er verschillend? Ogen, kleur haar, kleren, verschil jongen/meisje. Hoe zie je nu wie wie is enzovoort. Langzamerhand gaat het naar: wie ben ik? Hoe zie ik er uit, wat maakt mij bijzonder? Hoe herkennen mensen mij?

Uniek

Z'n handschrift is miserabel...

vergelijking met anderen

Hand gecopieerd, in plaats van vingerafdruk

Stijn vindt het eerg leuk om dit te doen en door te spreken. Het heeft gelukkig echt zijn interesse, waardoor het makkelijk gaat. Volgende keer de binnenkant.

Afscheid nemen

Twee weken geleden dat ik geblogd heb! Zulke volle dagen gehad! En dan natuurlijk de voorjaarsvakantie. Dus...
Maar ik ben er weer.
Ik zal deze blog maar even gebruiken om bij te praten, :-)

Stijn heeft afscheid genomen van Boddaert. 14 februari. Wat een heerlijk idee! Voor hem, voor mij. Ik was het echt zat. Al die gesprekken en steeds dat gezeur over van alles en nog wat. En dan dat busje...
Dat was dan ook wat Stijn verzuchtte: hoef ik gelukkig nooooooit meer op de bus te wachten of hem te zoeken.
Die week eerder, 7 februari ging het ook mis, maar toen van twee kanten. Ik dacht dat Stijn naar Boddaert ging, maar ivm afbouwen was dat niet de bedoeling. Zij vergaten de bus af te zeggen. Geen probleem deze keer dus. Al keek de leiding wel raar op toen Stijn binnen kwam stappen. Haha. Dubbel foutje, maar wel een heel leuk foutje.

Het afscheid ging goed. Stijn was niet heel erg emotioneel of zo, al vond hij het wel lastig sommige van de kinderen niet meer te zullen zien. Hij kreeg een prachtig boek mee, met alle dingen van de afgelopen negen maanden erin opgeschreven, geplakt en getekend. En een dvd-tje met alle foto's. Erg leuk! Hij trakteerde op tompoezen. Ik had ze door midden gesneden, zodat het betaalbaar bleef. Iedereen genoot met volle teugen. Tot slot gingen we afscheid nemen. Wat betekent dat? Gek doen! Op de fiets en dan rondjes rijden rond een perkje. Steeds maar weer. Hierin sloeg Stijn helemaal door. Waar twee keer de regel is, ging Stijn wel twintig keer. En ik er achter aan. Om duizelig van te worden!
En nu? Nu is er alleen op de woensdagmiddag begeleiding. Eens in de week gaat Stijn nog naar het 'Ik ben speciaal-programma', maar dan ben ik drukker mee als dat ik er profijt van heb. Gelukkig is dat ook niet het doel! En daarna even rust. Gewoon even niets moeten voor Stijn. Lastiger voor ons: veel vrije tijd, maar wel even noodzakelijk voor hem. Het was een intensieve periode!

Eindresultaat behandeling: maar één doel bereikt...

"Goed, we zijn er allemaal, dus we zullen maar snel beginnen."
Al roerend in de koffie luister ik naar de behandelcoordinator van Boddaert.
Juf heeft geen verslag gekregen, omdat het concept is. Lekker goed voorbereiden kon ze dus niet, maar vooruit. Ik heb het wel helemaal zitten lezen. Joost ook. En allebei vroegen we ons af of ze het wel over onze Stijn hadden...

Doel 1: Stijn ontwikkelt een goed eetpatroon.
Was zo ja. Tot ze op Boddaert stopten met warm eten op de groep. Twee weken later was het helemaal weg.
Resultaat: Geen verandering

Doel 2: Stijn kan zijn emoties benoemen en op adequate wijze uiten.
Klopt, maar daar is pas de laatste weken intensief aan gewerkt. Toen mentor opeens bedacht dat ze te veel werkte volgens eigen groepregels, in plaats van naar ouders te luisteren.
Komt misschien ook doordat het op de groep wel goed gaat met dit doel.
Resultaat: vooruitgang, maar het zal een lastig punt blijven voor hem.

Doel 3: Stijn kan op gepaste wijze sociale contacten aangaan en onderhouden
Vorige week wilde hj een vriendje vragen, maar is er niet toe gekomen: hij durfde niet. Bang om 'nee' te horen? Bellen wilde hij ook niet. Juf gaat de volgende keer bij zoiets helpen. Het sociale contact met Jesse als grote broer valt ook nog lang niet mee. Op de groep gaat het wel goed >> veilige omgeving natuurlijk.
Resultaat: Geen vooruitgang

Doel 4: Stijn kan zichzelf vermaken.
Op de groep gaat het prima. Hij speelt veel alleen omdat die tijd gestructureerd is. Thuis vraagt Stijn altijd iemand mee te spelen. Als wij als ouders dat niet kunnen/willen of als Jesse er niet is of geen zin heeft doet hij niets dan klieren en vervelend zijn.
Resultaat: geen vooruitgang.

Doel 5: Ouders ervaren minder belasting in de thuissituatie
Uiteraard is Stijn op veel dingen wel tot leren gekomen. Er is niet meer zoveel agressie thuis en hij weet dat hij over zijn emoties mag praten. Het kunnen ligt echter nog niet in zijn vermogen, dat is leeftijd en autisme... Wel weten we nu hoe Stijn in elkaar zit, een beetje. Ik begrijp hem beter en weet waar ik op in moet springen. We zijn goed geholpen, vooral de laatste periode, toen de groep ging luisteren naar onze vraag.
Resultaat: ach, vooruit dan maar, het zal nooit perfect worden, toch? Doel bereikt.

Wat ik hiervan geleerd heb? Dat Stijn een kameleon is. Of is het een andere persoonlijkheid? Nou dat hoop ik niet... In elk geval is hij daar op Boddaert een totaal ander kind als thuis. Op school is hij weer anders. Hoewel hij inmiddels wat meer zichzelf wordt, vooral als er een stagejuf voor de klas staat, die minder streng is... jammer? Ja! want nu hebben ze veel midner aan hem kunnen werken als we hadden gehoopt. Gelukkig gaat het 'ik ben speciaal-programma' nog even door, zodat hij leert wat autisme inhoudt en hoe het bij hem allemaal werkt. Hierover een andere keer meer.

Met een lach neem ik afscheid. Klaar hier! Nooit geen gesprekken meer hier, heerlijk! Hoe nu verder? Met de begeleider die ik vorige week heb geintroduceerd op dit blog. En zij gaat niet zeuren over gesprekjes dit of dat. Zij begeleidt de jognens en ik mag zelf aangeven wanneer ik een gesprek zou willen. Nou, wat mij betreft slaan we dat helemaal over. Ik ben er klaar mee! 

Afscheid en intake

Inmiddels zijn we druk met afronden en intaken.
Boddaert stopt bijna.
Afgelopen vrijdag de gesprekken met de mentor over de thuisbegeleiding afgerond, geevalueerd.
Ik vond het allemaal wel best. Net voor die tijd had ik namelijk een intakegesprek gehad, waardoor je weet dat je weer verder kan.

Toen we met Stijn bij Boddaert kwamen, was mijn eerste hulpvraag: zorg ervoor dat er hulp is ná Boddaert. Dat ik dan niet weer in een gat val, waardoor ik niet weet waar ik heen moet met dringende vragen.

Zoals vorig jaar januari, toen de jongens zo ontzettend tegen elkaar waren: Jesse was doodsbang voor Stijn, Stijn overheersde alles. Boddaert noemde toen een naam van een organisatie maar is er nooit mee aan de slag gegaan. Ergens wordt er toch van je verwacht daat je als moeder zelf die stappen neemt. Dus dat heb ik gedaan.

De site van die organisatie beviel me. Vooral het feit dat ze begeleiden tot in de volwassenheid. Zou dit nu eindelijk de laatste begeleiding zijn???  De mailtjes waren informatief, niet zakelijk, maar gewoon gezellig. Hiermee wil ik het wel proberen, dacht ik.

Nu die intake achter de rug is, is het goed. De klik was er!!
Woensdagmiddag komen ze al voor een eerste kennismaking met Stijn en Jesse.
Het is overigens vooral een hulpvraag van (mij en) Jesse: "Als er iemand is die ons helpt, zo zegt hij, kunnen we samen spelen." Want eigenlijk wil Jesse niet meer. Hij werkt elke dag aan zijn dagtaak voor Stijn, maar er zit niet veel enthousiasme in. "Vooruit dan maar." Broertjes hoeven niet per sé samen te spelen en vaak gaat dat spelen wel vanzelf. Of het gaat vanzelf niet. Stijn echter eist dat Jesse speelt. Wat moet hij anders? Alleen spelen kan hij alleen op Boddaert :-(...
Zo heeft hij woensdagmiddag de hele middag gezeten. Zitten wachten. Op Jesse, die er een keertje niet was. Zo vermoeiend. En dan gewoon niets, maar dan ook helemaal niets anders willen doen, ook niet met mij of met een ander...
Ik kijk uit naar morgen, dat begrijp je wel. Nu maar hopen dat de klik met de jongens er net zo is, als tussen begeleider en mij. Zou dat even mooi zijn! Want daar staat of valt het mee... Spannend!!!

Gelukkig 2013!

 

Het nieuwe jaar is begonnen: de rust is weergekeerd.
Zo maf, maar zo waar.
Per 1 januari ging hier alles weer goed. Geen geharrewar tussen de kinderen, geen gezeur, geen gejank, geen dit, geen dat. Heerlijk! Wat heb ik genoten dinsdag.
Natuurlijk waren we druk met nieuwjaarsbezoekjes, maar we maken het al lang niet meer te gek.
Vroegere jaren, toen wel. Van hot naar het en van deur naar deur. Maar al gauw merkten we dat onze kinderen dat niet aankonden  en dat we onszelf er mee hadden. Heel het gezin lag dodelijk vermoeid te zijn de dagen na 1 januari. Dus daar zijn we toen mee gestopt.
Nu gaan we uit de kerk, rond 11 uur, naar een familie en aan het eind van de middag naar de andere familie.
We zorgen ervoor dat de hele familie bij de grootouders is, zodat we iedereen zien. Het werkt ideaal.

Stijn had knalerwtjes en een paar sissers. Ook wat luxere sissers, hij vond ze helemaal fantastisch. De rotjes die hij wilde kreeg hij niet. Hij is pas acht, ik vind het eng en houd mijn kinderen en mezelf liever zo veel mogelijk heel. Dus toen Stijn een knalerwtje tegen het raam gooide en pal daarna zo'n beetje in mijn laars, terwijl ik langsliep, wist ik het: jij bent er nog niet aan toe. Je kunt die verantwoordelijkheid niet aan. Klaar. Volgend jaar zien we wel weer verder.

Het is hier in huis nu muisstil. Alleen mezelf hoor ik rammen op het toetsenbord. Stijn is naar Boddaert. Laatste weekjes. Volgende week gaat hij afbouwen en 14 februari neemt hij afscheid. Laatste vakantie dus voor hem, dat hij hier heen kan. Genieten dus, mama! Jaja, doe ik wel. Gelukkig is er direct er na het logeerhuis, waar we de PGB nog voor hebben. We hebben, door Boddaert, niet veel gebruikt, maar de tijd loopt nog tot eind mei. Gelukkig kunnen we het nu dus lekker gaan inzetten!
Jesse is naar het logeerhuis nu. Tot zaterdag! Mmmm, heerlijk! En de meiden liggen nog op bed, zoals echte pubers betaamt in de vakantie. Omdat Joost werken is, zit ik hier dus alleen. Met de koffie. Net heb ik al de slaapkamers opgeruimd en gestoft en zometeen is de badkamer aan de beurt. Dan even lekker alles zuigen en ben ik weer helemaal klaar voor vandaag. Gisteren al de kerstzooi weggehaald. Sorry, maar zo was het: een zooi. Heerlijk, wat een rust weer. En zo is het eind van onze vakantie eigenlijk al aanwezig.  Zijn we al die lastige dagen weer doorgekomen en kunnen we nu weer heerlijk gewoon gaan doen.

Jullie wens ik allemaal een heel goed, gezond maar vooral gezegend 2013. Dank voor het meelezen van vorig jaar en voor dit jaar: veel blogplezier!

Deur dicht. Wham!

Het blauw van de deur begint me te irriteren. Ik druk nog eens op de bel. Nu wat minder geduldig als daarnet.
Maar geen reactie. Dan loop ik de deur voorbij en kijk door het raam. Stijn staat binnen te wachten of ik al kom kijken, zo lijkt het. "Doe die deur nu eens open!" gebaar ik.
Een knallende zucht ontsnapt uit Stijns mond, ik zie de zucht gaan en dan uiteindelijk loopt hij toch naar de deur.

Het was een roerige woensdagochtend. Eerst gesprek op Boddaert, waar ik niet blij, maar best wel geirriteerd vandaan kwam. Niet zozeer vanwege de hulp, maar vooral vanwege het doorvragen van de gezinsbegeleider over luttele dingetjes. Dingen die het gewoon niet waard zijn om over door te gaan. Het blijft een beetje bij me hangen, op een heel vervelende manier.

Net een half uurtje thuis of ik moet weer gaan. Afspraakje met een arts. Tien over half twaalf. Ik aarzel even, maar hang dan toch een briefje op de deur.

 "Stijn, ik ben misschien wat later thuis.

    Je mag even wachten of naar tante Lydia."

 

Gelukkig maar, want het loopt weer lekker uit. Ik probeer tante nog te bellen, maar die neemt niet op. Natuurlijk de kinderen van school halen. Ik vraag de assistente even goed op te schieten en dat helpt wel. Verder berust ik maar, dit moet ook gebeuren voordat de kerstvakantie begint en Stijn weet dat het even kan duren.

 

Vijf over half 1 kom ik weer thuis. Stijn zit op de koude stoep te wachten. Hij begint te huilen als hij me ziet. Troosten? Nee! Afblijven!

"Je bent stom. Ik kan dat briefje toch niet lezen! Ik wist het toch niet. Ik begrijp er helemaal niets van!"

Juist. Ik begrijp zijn boosheid en verdriet absoluut! Maar ik begrijp niet waarom hij het briefje niet kon lezen, niet snapte. Wat was er moeilijk aan? Mijn handschrift? De boodschap zelf?

We lopen naar binnen, eh..ik loop en Stijn stampt en ik leg mijn tas en sleutels op het tafeltje in de hal. Dan loop ik weer naar buiten om wat boodschappen, die ik deed voordat ik naar de arts ging! uit de fietstas te halen.

En dan...WHAM!!!

 

Daar sta ik dan. Arm vol boodschappen. Voor een dichte deur. Door het raampje zie ik de sleutels liggen. En mijn tas. Met mobiel. Hóe lang gaat Stijn het volhouden om mij buiten te sluiten?

Gelukkig niet lang. Hij heeft ook het besef dat dit niet kan.

We praten samen even over hoe het allemaal kon gebeuren:

De afspraak stond al een poos en officieel zou Stijn naar Boddaert gaan. Maar omdat er die middag Kerstfeest was met alle kinderen van de kerk, mocht hij vrij van de naschoolse opvang.

Had ik dit eerder geweten dan had ik die afspraak natuurlijk nooit gemaakt. Maar afbellen was ook geen optie: ik moest dit jaar, en dus deze week, nog even voor controle. maar o domme mama, ik was het vergeten te zeggen die ochtend, voor hij naar school ging. In de hectiek van 'wegwezen iedereen en zorg dat je op tijd op school kom!' ging dat het meest mis. Wat jammer!

Stijn begrijpt het wel een beetje. Hij mag een beloning kiezen voor de schrik en tuurlijk kiest hij extra computertijd. Lekker hoor, daar hebben we allebei profijt van!

PS Ik zie dat ik een Award heb gekregen van 'op weg naar een pleegkindje'. Leuk zeg! Ik zal er binnenkort even op ingaan. Lees: na de vakantie. Kun je de vragen nog even op je blog zeten? Of mailen? Je hebt je blog al een heel eind opgeruimd. jammer, maar begrijpelijk!

Ws zien jullie me niet meer voordat de kinderen weer naar school gaan, dus wens ik jullie allemaal Gods zegen op het Kerstfeest en voor 2013!

 



Wat levert de boosheid hem op?

Wekelijks komt Stijn's mentor hier nu over de vloer.
Omdat ook zij, op Boddaert, gemerkt hebben dat Stijn de boel niet overneemt, komt ze maar hierheen. Stijn is thuis zichzelf en op Boddaert gewoon niet. Dat zal ook wel niet meer komen, omdat hij in februari afscheid neemt.
Dus is de mentor hier meer dan welkom! En het lijkt aan te slaan!
Ik zeg het een beetje voorzichtig, want het ligt natuurlijk aan heel veel dingen. Nu het zo goed gaat op school dankzij de goed gestructureerde juf is Stijn wel veel beter leerbaar. Hopelijk heeft dat waarde voor de toekomst, als er eens een leerkracht iets minder met hem heeft. Maar goed, dat zijn zorgen voor de toekomst. Daar doe ik niet aan! Eh...probeer ik niet aan te doen!

Mentor belt voor een afspraak. Graag een gesprekje met ouders. Het wordt alleen met mij, want Joost is natuurlijk gewoon werken!
We stellen een plan op, zoals we al eerder deden en mentor geeft nu eerlijk aan dat ze af ging op hun manier van werken, in plaats van te luisteren naar de vraag van de ouders. Daar kan ik me wel in vinden! Ik dacht wel eens "wanneer komen jullie nu eens ter zake?"
Nu dus.
Samen bespreken we het hele rattenplan, ander woord heb ik er niet voor.
Hoe wordt Stijn boos? Wat gaat vooraf, wat daarna? Hoe reageert iedereen en wat doet Stijn daarmee? En, wat levert Stijn deze boosheid op? Mentor is van mening dat hij een keuze maakt. Ik ben echter van mening dat hij geen andere keus heeft. Hij kán niet anders. Onmacht: hoe moet ik anders omgaan met mijn emoties????

Wat een intensief gedoe weer. Maar wel goed! Ik kom tot de ontdekking dat er dingen gebeuren die goed zijn even te bespreken.
Als een weekje later alles zwart op wit staat en ik het nog even doorlees komt het veel heftiger binnen.
Pfoe! Is het echt zo erg? En tegeleijkertijd kan ik het beamen: ja! het is echt zo erg.

Nu komt de mentor vier keren om met ons drieen de gesprekjes te voeren die ze ook op Boddaert met Stijn heeft. Vier gesprekjes over dé vier emoties: bang, boos, blij, bedroefd.
Stijn mag het voor eerste gesprekje zelf kiezen waar het over gaat. Uiteraard kiest hij blij. Lekker veilig.
Maar voor we aan het gesprekje beginnen haalt hij nog even snel z'n knuffels.
Houvast en afleiding geeft dat. Het hele gesprekje, ongeveer 7 minten, speelt hij ermee. De grote knuffel op zijn hoofd. Wil hij onzichtbaar zijn? De ander in zijn hand: dan heb je wat te doen. Zo praten we.
Volgende week komt er een andere emotie. Stijn zal niet voor boosheid kiezen. Die neemt hij vast als laatste. Ik ben benieuwd hoe veel emoties dát geeft!

Wil je er over praten?

Ondanks dat Stijn op Boddaert zo lief is en thuis zo, eh...zeg maar zichzelf, gaat de behandeling nu wel zijn vruchten afwerpen.
Gisteren kwam hij boos uit de school. Dankzij de structuur van de juf was dat eigenlijk nog niet voorgekomen sinds hij in groep 5 zit. Maar nu was hij echt boos! Hij ramde de paperclib op het boze gezichtje van de woedemeter en smeet zijn jas in de hoek van de gang.
"Ik zie dat je boos bent?" vraag ik hem. Dat is een risico, want hij kan me hierom zomaar aanvallen. Fysiek. Maar gelukkig gebeurd dat niet. En ik wil toch echt weten wat er is.
Stijn rent de kamer in en ploft op de computerstoel.
"Wil je er nu over praten of vanavond?"
"Maaktmenietsuit", wordt er gemummeld.
"Oké, dan nu".

En Stijn vertelt. Ik ben stomverbaasd dat hij het KAN! Normaal moet zoiets een dag zakken. Is hij er 's avonds pas aan toe om het verhaal te doen. En dan nog moet ik allerlei vragen stellen om te komen tot dat wat mis ging.Dan moet ik raden, omdat hij het zelf niet kan benoemen.
Nu vertelt hij, wel behoorlijk van de hak op de tak, maar ik kan er uiteindelijk toch een sluitend verhaal van maken.

Het gebeurde op het plein, in de pauze. Politie en boefje, dat doen ze gewoon altijd. Lekker gestructureerd en duidelijk voor Stijn. Eén van de jongens pakte iets uit Stijns broekzak, een mooie gum in vorm van een i-pod, waar Stijn heel trots op is. En de jongen gaf hem niet terug. Pas na de pauze kreeg hij hem, maar van een ander kind. Hoe dat nu kon, daar snapte hij niets van.
"En de gum is nu helemaal beschadigd. Alle plaatjes zijn er van af!" huilend kijkt hij me aan.

Van een mug een olifant gemaakt? Voor ons misschien wel. Maar voor Stijn is dit zo belangrijk.
Dus mail ik de juf. Los het maar op juf. U bent daar goed in! Ik kan hier niets mee, van zo'n grote afstand.
Juf lost het op. Praat met het kind die de gum afpakte. Blijkt dat hij hem doorgaf en dat zo de gum van hand tot hand is gegaan. Beetje plagen? Ja! Maar voor Stijn pesten. Net zoiets als toen die fietssleutels. Dat de juf erover praatte zag Stijn wel.
"Maar ze vroeg niet om geld voor een nieuwe!"
Ach wel nee, dat zou ik niet eens durven. Voor een paar centen heb ik zo een nieuwe gehaald bij de Action.
Al met al pakt Stijn dingen anders op als andere kinderen. Maar de vooruitgang is deze week gezien. De laatste maanden op Boddaert er dus maar even flink tegenaan. Hopelijk zet deze vooruigang zich door, landt het kwartje eindelijk!

Gisteren hebben de jongens ook heerlijk gespeeld samen. Eindelijk weer eens. Elke avond zitten we spelletjes met ze te doen of ze uit elkaar te houden. Geloof me, spelletjes doen kost dan de minste energie! Gisteren zat ik op de bank met een boek en tijdschrift. Te lezen. Met een wakend oog naar de kamer. Alert dus ook. Stel je voor dat ze elkaar in de haren vliegen. Dan moet ik direct reageren. Maar het gebeurde niet! Wow wat een wonder. Echt. Gebedsverhoring.

Wat er na een mentorbezoek gebeurde

Maandag kwam weer de mentor observeren. En weer moesten we concluderen dat Stijn dan zo ontzettend zijn best doet, dat er niets of misschien weinig aan de hand is.
Het kostte me wel moeite om Stijn en Jesse aan het splen te krijgen. Minstens tien minuten hebben we zitten overleggen en praten over wat ze zouden kunnenn gaan doen.
"Als jullie niet snel iets bedenken ga ik eten koken en moet je het zelf oplossen."
Uiteindelijk gingen ze eerst een kwartiertje boven spelen, daarna een kwartiertje benenden met de lego. Mentor blijft beneden en belooft met mij boven te komen kijken, over een minuut of tien. Als ik niet ga kijken gaat het spelen vaak al veel sneller mis, dus vandaar dat ik altijd afspreek te komen kijken of het goed gaat.
En ja hoor, het ging prima,ze speelden levend stratego met de knuffels... Hoe verzinnen ze het hè!

Zodra dat de mentor weg is gaan we eten. Ik zie dat de jongens aan een spelletje echte stratego begonnen zijn, maar zonder gedoe stoppen ze er mee, schermen hun spel af (stel je voor dat er één spiekt) en komen eten. De hele maaltijd is Stijn  onrustig: eet nu do-or, ik wil spelen. De enige die dus niet dooreet is hij...

Na het eten gaan ze verder met het favoriete spel, maar al snel barst de bom. En goed ook. Wat een KNAL!
Wat blijkt? Stijn gaat verliezen, ziet hij. Jesse is aan de winnende hand. Dat is niet eerlijk! Hij moet winnen! Voor we het goed en wel door hebben vliegen maarschalken, verkenners, bommen en mineurs ons om de oren. Met grof geweld door middel van geschoeide voeten, handen en tanden valt Stijn op Jesse aan. Joost en ik duiken er tussen, maar kunnen Stijn amper houden.
Uiteindelijk heb ik Stijn op de bank en houd hem in de holdinggreep. Maar hij wrikt zich los en valt weer aan. Jesse is inmiddels door me aan de tafel gedirigeerd met een knutsel, waar hij mee begint, ondertussen alles alert in de gaten houdend. Nou ja, ik zal verder details jullie besparen. Laat ik dit zeggen: het was heftig genoeg.
Stijn kwam een beetje tot rust op een zelf gekozen plek: gewoon de bank in de kamer. De reacties naar elkaar gaan over en weer en elke keer weer belandt Stijn in een woedeaanval. Minstens een half uur zijn we bezig de jongens uit elkaar te houden en rustig te krijgen.

Dan , zomaar opeens, uit het niets, pakt Stijn knutselspullen en maakt een rijmkwartet: 4 kaartjes met poep, soep, enzovoort. Vier kaartjes met wol, mol, sol en kol. Hij komt naar me toe en wil kwartetten Ach ja, waarom ook niet. Een beetje goed maken? Aandacht nodig? Positieve aandacht?
We kwartetten en met een minuut heeft Stijn beide kwartetten gewonnen. En hiermee is de rust weergekeerd.
Hèhè!

Formulieren invullen, data bedenken, gesprekken voeren....Pffff

Of ik even in wil vullen???
Ja hoor!
Ik ga naar de site, zoek de formulieren en begin. Maar o helpie, het zijn 17 A4-tjes!! Onderbreken is wel mogelijk, opslaan ook, ook al kan ik het daarna nergens meer vinden. Dus toch maar doorgaan.
Mijn hoofd barst bijna uit z'n voegen als ik anderhalf uur later klaar ben...

We zijn, op advies van BJZ, PGB aan het aanvragen voor Thera. Ze loopt met wat dingen vast en een individuele begeleider zou haar kunnen helpen. Oké. Advies van BJZ zelf, geld genoeg zeker??
Ben benieuwd.
Uiteraard had ik al een prachtig verslagje gemaakt en alle andere verslagen gekopieerd, maar het was nog niet genoeg...

Een dag of twee later krijg ik van het zorgkantoor bericht dat ze niet zeker weten of alle verantwoorde gelden wel betaalt mogen worden uit de PGB. Nee, ik weet het ook niet. Maar ja, wie niet waagt, niet wint!
Of ik even een toelichting wil maken en facturen mee wil sturen.
Hè, hè, eindelijk. Zou dit niet altijd moeten? Vooral die facturen? Zeker weten dat ze veel geld in het PGBbusje over houden, daar in Den Haag.
Maar goed, ik weer achter de pc om de toelichting te maken. Lastig, maar volgens mij is het wel gelukt.
Direct als het klaar is op de bus en nu maar afwachten.

Naast al dit papierwerk had ik de afgelopen week een tussenevaluatie op Boddaert, waar we ook een einddatum afspraken voor Stijn. Slikkkk, niet weer! Niet nu al!! De tranen sprongen me in de ogen en ik heb hun de professionaliteit maar verweten dat ze me altijd zo ver krijgen :-(

Direct daarna kwam de mentor van Stijn zelf bij ons thuis, om te observeren. Mooi niet, dacht Stijn en vertelde haar enthousiast over hoe hij speelt, waarmee en met wie.
De dag eerder was de juf op ouderbezoek geweest, waar hij ook al mee naar z'n zolderkamer ging om alles uit te leggen. Zulk bezoek bevalt hem wel!

Zonet nog even de kalender van volgend jaar bekeken: het logeerhuis en dagopvang vroeg er om. Zowel voor Stijn als voor Jesse is er weer plek. Nu ik weet wanneer Stijn afscheid gaat nemen kan ik hem direct inroosteren in de planning van de dagopvang.

Conclusie van dit alles? Waar ben ik druk mee? 't Is maar goed dat ik fulltime moeder ben.
En tegelijkertijd individueel begeleder van onze viertal! Voor noppes!

Veranderingen: verbetering of achteruitgang?

Allereerst wil ik Jolanda even vragen of ze me wil mailen, zodat ik haar de woedemeter toe kan sturen. Ik zag je berichtje een beetje laat, heb daarop geantwoord, maar dat heb jij niet gezien denk ik... Mijn mailadres staat hiernaast, rechts.

Niet alle veranderingen zijn veranderingen ten goede, besef ik.
Zo heeft Boddaert het warme eten van het dagprogramma afgehaald. Het was voor de kinderen geen doel. Behalve voor onze Stijn dan, maar ja...één zo'n kind...
Vanaf deze week komt Stijn dus niet om kwart voor zeven thuis, maar om kwart voor zes. Ook al zoiets. Wij eten vaak vroeg in verband met de activiteiten van de oudere meisjes. Dat wordt voor Stijn dus op donderdag en vrijdag thuis warm eten, na ons. Lekker gezellig. Zal zijn eetlust zeker ten goede komen...

Dinsdagmorgen is de mentor van Stijn hier thuis geweest om zich voor te bereiden op thuisbegeleiding. Daar, op Boddaert blijft het gewoon goed gaan. Thuis is hij nog dagelijjks meerdere keren ontzettend kwaad. De omgeving is dan voor hem niet veilig. De meubels niet, wij niet.
Na een intensief gesprek en het bekijken van een filmpje wat ik had opgenomen tijdens een spelletje besluiten we dat ze volgende week weer komt. Nu met een 'plan van aanpak'.
Het zal wel veel worden  denk ik. Woensdag, donderdag, vrijdag naar Boddaert en dan dinsdag nog thuisbegeleiding? Of misschien maandag? Nou ja, anders gaat hij vrijdags maar niet. Als hij daar toch niet leerbaar is...

Deze kleur ?
Daar fluit je toch niet op??

Dinsdag is Stijn tussen de middag overgebleven op school Niet zomaar! Nee, in verband met blokfluitles... Hij wilde niet en gaf de brief hierover pas na de uiterste datum van inleveren aan mij. Slimmerd. Maar dan heeft hij het IQ van z'n mama verkeerd ingeschat. :D
School gebeld. Mailadres gekregen van de blokfluitmoeders. Gemaild. En ja hoor, hij kon er nog bij. Maar dat was niet wat hij wilde! HJij vond het doodeng. Afgesproken dat hij de eerste keer zou gaan, dat ik er bij zou blijven en dat hij daarna mocht kiezen: ja of nee.
Dinsdag was de eerste keer. Ik hoefde niet mee van hem! Maar moest wel even langs met geld. Daar zat hij: mijn stoere boy met een blokfluitje. Gelukkig niet de enige jongen, daarover waren we al geinformeerd!
En leuk dat hij het vond! Trouw oefent hij zijn  oefeningetjes: A A A A A A B B B B B B ...
Zo heerlijk om te horen, ahum! Maar ja, je moet simpel beginnen hè.

Voor mij betekent het dinsdags tussen de middag niemand thuis. Wat zal ik genieten! Lekker eens lunchen met een vriendin. Of gewoon een lange dag alleen. Strak plan, dat blokfluiten!
Dat is nu wat je noemt een goede verandering, een prachtige verbetering!

Dagje meelopen op Boddaert

Gisteren was het zover. Ik mocht meelopen op Boddaert. Om kwart voor vier stal ik mijn fiets in de niet aanwezige fietsenstalling. Ik bindt hem op slot aan de regenpijp en aarzel even. Stratego in de fietstas laten of meenemen. Ik besluit het eerste. Hopelijk heeft niemand anders er zin in...
Ik loop naar binnen en schiet de juf aan. Mentor is ziek, dus vandaag een andere mentor. Ik vertel over de stratego in de fietstas en over Stijn die niet wilde hebben dat ik een spelletje meenam. Dus zien we wel hoe het loopt.
Na ons fruitmoment, een peer voor mij, een kiwi voor Stijn beginnen we met een groepsspel: pionnenvoetbal. Daarna mogen de kinderen een vrij moment van spelen kiezen, dat moet samen met een ander kind.
Stijn gaat samen met een groepsgenoot lego-en. Hij overlegt dat heel stilletjes, zacht zoet stemmetje met juf en kind. Zo heel anders als thuis!
Ik kijk toe en bouw mee, zoek wat stukjes in de grote bak en luister ondertussen scherp naar wat de kinderen tegen elkaar zeggen, hoe de juffen reageren en hoe iedereen met elkaar omgaat. Ik mag dan meelopen, maar bovenal ben ik hier om te leren. Dat moet ik niet vergeten... Niet dat dat de bedoeling is trouwens...

Opeens zegt de juf dat we over drie minuten gaan stoppen met spelen. Dan gaan we tien minuten alleen spelen. Drie minuten later komt de juf weer. Stijn, wat wil jij doen? Hij wil nog steeds met de lego. Dat kan. Maar opschuiven, zodat je bij de aderen weg bent en alleen met de lego gaan spelen dus. Binnen een minuut is de juf alle kinderen langs geweest en spelen ze allemaal op een andere plek met hetzelfde of met iets anders. Hoe bestaat het? Juf trekt ze gewoon uit het spel en nog steeds ontploft er geen kind. Ze spelen rustig door op een andere, eigen werkplek en sommigen ook met ander speelgoed.

Tien minuten later komt juf weer langs. We gaan zo opruimen, het is bijna kwart over vijf, tijd om te eten. Al snel staan alle kinderen netjes op te ruimen en ik schud verbijsterd mijn hoofd. Hoe doen die jufs dat???
Juf heeft inmiddels de tafel gedekt. Vooraan de tafel staat een stapel borden, met daarnaast de pannen: één met vis, één met worteltjes en één met krieltjes. Voor mij geweldig lekker: ik hoef niet te koken vandaag en gezien het lopend buffet lijkt het net of ik in een restaurant ben. De kinderen scheppen allemaal zelf op wat ze dus ook op moeten eten. De pot mayo staat ook op tafel en een kan water. Als ze er iets van willen hebben vragen ze het keurig: Stijn mag ik het water? Stijn geeft de kan aan mij en zegt daarbij: doorgeven naar Maaike. Zo gaat de kan de tafel rond, tot het bij de betreffende persoon is aangekomen. Wauw!!!
Met alles gaat het zo. De pakken yoghurt en vla worden doorgegeven en de kinderen zeggen daarbij: Je mag pakken, je moet doorgeven...

Wat leer ik hier veel en wat ga ik dat snel omzetten naar thuis. Als ze daar nog een beetje vatbaar voor zijn tenminste...

Na het eten haal ik stratego uit mijn fietstas. Het wordt wat dreigender buiten en ik wil niet dat het natregend. Juf gaat er direct op in. Hé Stijn, laat eens zien? Stijn doet het en even later doen we samen stratego. Hot item thuis, dageklijkse kost. Met de bekende woede-en huilaanvallen erbij. Vandaar dat ik het meenam, eens zien hoe het hier gaat.
Het eerste potje gaat heel voorspoedig. Ik krijg gewoon niet de kans Stijn een beetje te stangen. Uiteraard wint hij, ik heb nog nooit van hem gewonnen...
Het tweede potje gaat beter en uiteindelijk heb ik hem zo ver: hij huilt. Al zijn poppen zijn op... En dat betekent dat ik gewonnen heb. Yes!!! Maar Stijn is niet zo blij. Intens verdrietig zit hij te snikken en hij scheldt me zachtjes uit. Geen woedeaanval, geen boosheid, alleen diep verdriet. Gevoel van falen??
Samen met de juf praten we erover. Daarna zet Stijn er nog drie poppetjes (wel in ruil voor bommen) bij en gaan we verder met het spel. Zodat we uiteindelijk toch nog blij naar huis gaan. Want nu wint Stijn weer. En ja,blij naar huis gaan is ook wat waard, toch!

Busellende

Het loopt goed. Ik leef momenteel zoals ik al eerder blogde en dat gaat erg goed. Ik kom tot rust en sta klaar voor de kids, terwijl de kinderen rustiger zijn als ik had verwacht. Hoewel de woedethermometer vaker op oranje en rood komt te staan als de eerste twee weken op school. Kennelijk went het...
Maar toch, er is altijd wel iets wat het programma in de war gooit. Gelukkig is dat meestal niet beroerd, maar neem nu vorige week.

Donderdagmiddag word ik door Roselinde gebeld: de bus is niet gekomen om Stijn naar Boddaert te brengen. Omdat ik aan de wandel ben met Jesse belt zij mij, om dit door te geven. Juf is namelijk niet zo blij.

Jesse en ik zetten er de spurt in en eenmaal thuis dump ik Jesse bij Roselinde, pak de fiets en sjees naar school Ik bied mijn verontschuldigingen aan voor de bus, zij doen dat toch niet, en bedank de juf voor het wachten. Ik zet Stijn op de fiets en samen crossen we heel het dorp door. Eenmaal hem daar binnen gebracht vertelt de juf van Boddaert me dat dít niet de bedoeling was. Nee, hèhè, dat wist ik al. En, gaat ze verder, je moet dit de volgende keer echt aan ons overlaten! Volgende keer? Huh, ik ga er van uit dat er geen volgende keer komt. Dit was een foutje van de buscentrale, want al de kinderen waren vergeten, maar dat wil niet zeggen dat een volgende keer mogelijk is toch. Ik wil er wel een beetje helemaal van op aan kunnen dat Stijn opgehaald wordt. Ik voel me zo boos, zo moe ook. En ja hoor. Tuurlijk barst ik in janken uit bij de juf, die me verbaasd aankijkt. Snapt ze dan niet dat ik hiervoor niet aan het uitrusten was. Dat ik NU aan tafel had willen schuiven omdat zometeen de begeleider van Jesse komt. Dat Roselinde zometeen naar sport moet en dat ik dus nu alles om moet zetten. Ik ben bijna een uur bezig geweest met extra dingen, en dan heeft zij het over een volgende keer?????
Maar goed. Ik fiets wat rustiger naar huis, eten lukt nu toch niet meer. We eten gewoon als de begeleider weg is en Roselinde terug is van sport. Al zal Joost dat niet bevallen, want die is gewend alleen te eten na zijn werk.
De begeleider komt een kwartier later, vanwege drukke wegen. Ze blijft een half uurtje, ik dacht een uur! en zo zitten we kwart over zes aan tafel. Stijn komt kwart voor zeven met de bus (!) thuis en is direct heel boos omdat we nog aan tafel zitten. Man moppert, dochter heeft trek en tada...niets is meer goed. En bedankt!!

Vrijdagmiddag. Ik ben net met Jesse op de fiets gestapt, je moet hem bezig houden nietwaar, als mijn telefoontje gaat: Thera. De juf belde: er is geen bus!!!
Ik geef Thera instructies: bel Boddaert. Zij lossen het op. Als het goed is. Even later belt Boddaert ons en geeft aan dat het geregeld is.
Als ik 's avonds Stijn ophaal uit Boddaert zoals elke vrijdagavond zegt de juf dat hij ong. half vijf op Boddaert was. De bus was tien voor half vijf op school! Nou moe, is dat even lekker opgelost...Arme juf.
Volgens Stijn  gingen alle juffen gelijk met hem weg.
Mijn verteouwen in de buscentrale is stevig gedaald. Toch ga ik dondermiddag niet kijken. Gelukkig, want ik wordt ook niet gebeld... Het het lijkt er op dat stijn inderdaad is opgehaald. Hij werd tenminste ook thuisgebracht 's avonds. Wie weet misschien hebben ze er van geleerd???

Kennismaking

De kennismaking met Boddaert is geweest.

Stijn was niet nerveus, zo zei hij me. En hij klonk heel stoer.

Maar eenmaal binnen was het toch een behoorlijke confrontatie: deze keer kom ik hier. Voor mezelf. Om hier te starten.

Terwij hij zijn mentor de hand gaf, moest hij bijna huilen. Zo'n zielig koppie had-ie!

"Zullen we even op de bank gaan zitten?"
Snel schudt Stijn zijn hoofd. Geen sprake van, lijkt hij zeer beslist te zeggen.
"Ik denk dat Stijn even rond wil kijken, juf. Is dat ook goed?"
Ja! dat is wat Stijn wil. Ach ja, ik ken m'n  kindje wel een beetje...
Samen met de juf plof ik op de bank neer en geniet van de koffie. We praten wat over Stijn en de rest van het gezin en kijken ondertussen hoe Stijn rondloopt en uiteindelijk iets kiezen gaat. Wat is dat moeilijk.
Een nieuwe ruimte met heel veel spelmogelijkehden. En als kiezen dan niet je sterkste kant is...
Langzaam druppelen de kinderen binnen, die vanuit school doorgaan naar Boddaert. Ze stellen zich netjes voor aan Stijn. Wat hij ziet bevalt hem wel. Hoewel ze hem telkens storen in zijn spel, is hij ook heel beleefd en timide. Er komt ook een jongen binnen die we kennen van de zwemlessen. Wat leuk!
De twee hebben elkaar al snel gevonden, of eigenlijk: hij heeft Stijn al snel ontdekt en wil met hém een speelafspraak maken. Stijn vindt het goed. Hij vindt inmiddels alles goed!
Al snel is ons kennismakingsuurtje voorbij. Terwijl de juf drinken in schenkt voor de rest en een lekkere cake aansnijdt gaan wij weer richting huis.
Een harde wind doet ons zuchten.
"Gelukkig hoef je niet altijd op de fiets naar boddaert" bemoedig ik Stijn.
"Nee, gelukkig niet", zegt hij, al puffend en zwetend.
"Je mag met de taxi, met het busje, net als Jesse toen" probeer ik luchtig te zeggen.
Oh! Hoe gaat hij hierop reageren??
De dag was leuk, de wind werkt mee en Stijn zegt dus opgelucht:
"Oké!!"

Intake Boddaert

Opluchting. Dat is de grootste emotie die ik voel, als ik de deur uitstap in de richting van mijn fiets. Klaar met het gesprek wil ik twee dingen: juichen en huilen. Het is me nog om het even welke emotie er wint. Maar in principe zijn ze allebei gelijk: opluchting!
Het team van Boddaert zat al klaar voor de koffie en ons praatje over Stijn. Direct maar even begonnen over de ruzie's tussen de jongens. Over de angst van Jesse ten opzichte van Stijn en over Stijns zelfbepalende gedrag, welke waarschijnlijk ook uit angst voort komt. Al snel wordt besloten daar per direct thuisbegeleiding op te zetten. En inderdaad: gisteren zijn we begonnen. Daarover later meer.
Verder bespraken we de doelen die nodig zijn voor Stijn om te leren en nog meer te leren over wat nu een juiste houding is, wat een emotie met je doet en zo.
En eten. Dat is een doel. Want hij eet zo goed als niets. Geen aardappelen, geen groenten, geen fruit, geen vlees of soms een beetje. Wel brood gelukkig. Maar op Boddaert krijgen ze twee keer warm eten aangeboden, dus vandaar dat doel. Leer hem eten!!
Ander doel is het leren regulieren van de emoties. Het van niets naar knalboos of superblij is niet altijd handig... Het leren over zichzelf en omgaan emt anderen is ook grote noodzaak. Want ook daaraan schort het behoorlijk.
Als dit allemaal besproken is staat het volgende punt op de agenda: wanneer over gaan tot plaatsing?
De gespreksleider oppert voorzichtig: er is vanaf NU plek.
Wow! Ik val bijna flauw. Echt. Ik schrik me wezenloos en snel daarna voel ik een blijdschap op me af komen als een hogesnelheidstrein. Oei! Over emoties gesproken.
Er zitten natuurlijk wel wat kantekeningen bij: Stijn komt dan wel in een andere groep als de autigroep. Dat hoort bij de nieuwe verordeningen van hogerhand: meer door elkaar: minder wachtlijsten. Misschien...
Ik vind het prima. Ik vind alles prima. Ga maar. Doe maar. Doe maar NU!

Nou ja, zo gek is het ook weer niet.
Om een kennisdatum te prikken laat ik ook even mijn nuchtere verstand, voorzover nog aanwezig, meetellen. Volgende week is een neefje jarig. Daar moet Stijn eigenlijk wel mee naar toe, want familie weet nog van niets. Dus spreken we een dagje later af: vrijdag de 13e.

En ja, dan toch ook maar even een mailtje de ronde doen. Want om Stijn nu vanwege familie in de straat, elke keer te gaan brengen en halen, dat wordt me te gek. Ik laat hem gewoon met het busje gaan, zodra hij gewend is. Daar moet de straat dan maar aan wennen. Vragen erover, straat? Kom maar op!

O help. Ik voel me nu al in de verdediging schieten. Zal wat worden!