Ze wil ons niet- ze wil ons niet- ze wil ons niet

"Neenee, die mag hij niet hebben. Dit is echt niet de bedoeling, kom nou!"
Verontwaardigd staart mijn schoonmoeder me aan. Hoe krijg je het in je hoofd?

Ik dacht een leuk idee te hebben bedacht en ben samen met drie kinderen, behalve Jesse, naar schoonmoeder gefietst. Daar aangekomen tref ik de hele familie!
Ze zijn Sinterklaas aan het vieren. Zonder ons. Auauau, dat doet diep van binnen pijn!

Schoonmoeder had geen zin om de cadeautjes in te pakken, dus die lagen zomaar op tafel en iedereen mocht uitzoeken wat hij wilde. Stijn had al snel wat leuks gevonden en ook de meisjes waren blij verrast. Uiteraard wil ik wat voor Jesse meenemen, maar mijn schoonmoeder reageert verbolgen. Stel je voor!
In mijn hand heb ik een grote legodoos van de Titanic. De lego is al half afgebouwd, oma gedaan? maar dat is niet erg. Helaas steekt oma er een stokje voor.
Ik krijg voor Jesse een doosje blokjes mee, ver beneden zijn niveau.

Terwjl manlief voor oma allerlei klusjes doet, ga ik de keuken in. Even lekker soppen. Het is hard nodig. Een zooi in die keuken zeg. Allerlei keukenkastjes kijk ik na, voor ik besluit met welke ik begin. Ik tref naast de prullenbak, die in een kastje staat, een vreselijke bos haren aan. Brrr...
Dapper maar huilend maak ik schoon. En ik hoop eindelijk eens een positief woord van mijn schoonma te horen...

Daar komt ze. Ze snauwt en grauwt, alsof ze nooit anders doet. Ik geef weerwoord en dan opeens is er iets van contact. Schoonmoeder bedankt voor het schoonmaken van de kastjes.

Het is tijd om weer weg te gaan. Ik moet nodig Stijn en Jesse van de sport halen. Huilend pak ik mijn fiets en schreeuw het uit tegen mijn schoonzusje:
"Ze wilde niet dat wij er waren!!!! We mochten niet meedoen met het sinterklaasfeest!!!"

Vreemd. De fietsen van onze twee dochters staan er nog, terwijl ik weet dat ze allang weer naar huis waren. Vreemd: Stijn fietst naast me, terwijl ik hem moet gaan ophalen bij sport. Joost blijft nog bij zijn moeder, van alle ellende niets meegekregen. Zijn best doend om moeder te vriend te houden.

De hele weg naar huis huil ik tranen met tuiten: ze wil ons niet- ze wil ons niet- ze wil ons niet- ze wil ons niet- ze wil ons niet- ze wil ons niet- ze wil ons niet... Een cadans van verdiet. Ellendig, overstuur en moe kom ik thuis aan. Net op tijd om Jesse op te gaan halen.

Kabam!!! Verschrikt draai ik om. Moeizaam open ik mijn ogen. Wie stoort me in mijn nachtrust? Wie verstoort deze vreselijke droom? Opgelucht haal ik adem. En verbaasd betast ik mijn wangen. Nee, ze zijn niet nat...

Ik vraag mezelf de rest van de dag af hoe deze droom zo in mijn hoofd beland. Zo is het toch niet? Hoewel, ergens is er een kern van waarheid. Misschien ben ik er bang voor, dat ze het ooit eens zo gaat zeggen: wegwezen jullie... Ach ja, een mens lijdt dikwijls het meest door het lijden dat hij vreest, maar nooit op komt dagen. Hoop ik...

Wat is het toch oneerlijk verdeeld

Het leven is soms zo oneerlijk verdeeld, vinden jullie ook niet?
Je hoort van oorlog, aardbevingen en nog veel meer ellende. Seksuele intimidatie tot verkrachtingen. ziekten als kanker of iets chronisch slaan toe. Kinderen worden uit huis geplaatst, omdat iemand vind dat de ouders niet voor het kind kunnen zorgen. Anderen staan met open armen het kindje op te wachten. (Wat een liefde!!!) Zo oneerlijk, zo vol verdriet is het leven. Het kan je terneerslaan en depressief maken. Het kan je verbitteren of verharden.

En dan zit ik hier, thuis. Lekker warm achter het pc-tje. Spelend kind naast me, want Stijn voelde zich niet erg lekker vandaag. Gek, altijd op woensdag... als zijn eigen juf er niet is. Dat ga ik toch maar eens wat beter in de gaten houden. Stel je voor dat ik hem ga belonen voor spijbelgedrag... Terwijl andere kinderen graag naar school zouden willen maar niet kunnen omdat ze eenvoudig weg geen geld hebben en keihard moeten werken.
Maar goed, Stijn zit hier dus lekker te spelen met wat speelgoed. Hij kon kiezen uit tig verschillende soorten, ook dat is een immens verschil.

Regelmatig zit ik te mopperen op hoe lastig het hier allemaal is en hoe zwaar... terwijl mijn kinderen niet eens leukemie hebben, of epilepsie of...
Vanmorgen stonden we op tijd op. We zochten kleren uit, we kozen voor wat warms. Aan tafel konden we kiezen of we brood namen of cruesli, hagelslag of kaas, melk of vers geperste sinaasappelsap. Daarna naar school, op de fiets of met de auto? Mopperend dat het zo koud is en dat 'ik nu alweer naar school moet'. Of zelfs er voor kiezend: "Blijf jij vandaag maar een dagje thuis"...
Eenmaal thuis kan ik een badkamer schoonmaken, eenvoudigweg omdat ik die heb! Ik neem koffie en ook nu kan ik weer kiezen: cappuccino, latte of ice-coffee???

En dan belt mijn vriendin: "ik kan zo niet op de koffie komen. Problemen met kind. Weet niet hoelang ik hem nog thuis kan houden. Bel andere keer voor afspraak. Nu gesprek met BJZ..."

Wat is het toch oneerlijk verdeeld. Waar de één alles heeft, heeft een ander soms geen kans om keuzes te maken. Maken anderen de keuze voor je.
Ik kan maar één ding voor mijn vriendin doen, of nee, twee eigenlijk: als je een uitlaatklep nodig heb, kom gerust een bakkie troost halen. En: ik bid voor je. En heel intens heb ik dat gedaan.
Want al is alles oneerlijk verdeeld, toch weet ik dat God alles in de hand houdt en Hij er ook voor JOU wil zijn!

Moeder-en dochterverhoudingen

Dat de verhoudingingen in families altijd wel gevoelig liggen, daar ben ik me van bewust. Vaak heb je toch een bepaalde aantal genen van de een en een betere klik met de ander. Zo vergaat het ook mij. Ik hang veel meer naar mijn vader, dan naar moeder. Ze leven allebei gelukkig nog en in goede gezondheid. Dat is iets om dankbaar voor te zijn. Maar met pa kan ik beter praten, meer lachen. Ben ik bij ma, dan is het ook prima, maar we zoeken elkaar doorgaans niet op.

Waarom doet het dan toch zo'n pijn als ma alweer met mijn zus naar dorp is? Waarom doet het zo veel meer pijn dan dat mijn schoonma met haar dochter gaat? Tja, het bloed kruipt waar het niet gaan kan: ergens voelt het verbondenheid.

Zaterdagmiddag. Jesse is nog logeren, Joost en Thera werken en Stijn is thuis met Roselinde. Ze maken het zich gezellig: languit op de bank met een DS.
Op mijn vraag of ze zin hebben om mee te gaan naar de markt, schudden ze allebei hun hoofd. Prima, dan kunnen ze samen wel even thuis blijven. Ik hoop zo weer terug te zijn.
Eenmaal weer thuis, is nichtje binnen komen waaien. Ze geeft me een pakketje, van oma. Als we het lusten mogen we het opeten.
"Want wij lusten het niet."
En dom hè, ik ga vragen.
"O, was oma bij jullie? Of was je moeder bij oma?"
"Nee, oma is net bij ons geweest en is nu met mama naar dorp."

Ach nee zeg, niet alweer! Al die jaren dat zus getrouwd is gaan ze regelmatig samen koffie drinken bij een leuk tentje. Zwager is zaterdags altijd thuis, dus met de kinderen is het geen probleem. Joost is meestal werken zaterdags, al heel ons huwelijk, dus kan ma me niet meevragen. Logisch. Maar toch knaagt er wat. Sterker nog, de tranen springen me in de ogen bij het antwoord van mijn nichtje.
Waarom denken ze er niet aan dat Joost wel werken is, maar dat de kinderen groter worden? En al die afgelopen maanden, dat Joost juist wel vrij had op zaterdag, en dat wisten ze! Al die zaterdagen hebben ze me nooit gevraagd.

Ik weet het, het is een beetje kinderachtig om hierover in de stress te schieten, om die tranen te laten gaan. Het is kinderachtig dat ik de jaloezie in mijn hart nog voed ook. En ik spreek mezelf vermanend toe: ben je nu helemaal An! Hierdoor laat je toch niet de rest van de zaterdag verpesten??
Maar gewoon het idee, dat ik hier thuis zit en zij gezellig samen met een bak koffie, maakt dat ik me intens verdrietig en alleen voel. De hele zaterdagmiddag. Daarom maar even bloggen nu, misschien lucht dat wat op. En ach, het is al bijna 17 uur. Zo komen de anderen thuis en ben ik weer helemaal blij. En de koffie is daarginter ook al wel op, dus waar zeur ik eigenlijk over! Lekker aanstellerig hè, dit blogje.

Gelukkig 2013!

 

Het nieuwe jaar is begonnen: de rust is weergekeerd.
Zo maf, maar zo waar.
Per 1 januari ging hier alles weer goed. Geen geharrewar tussen de kinderen, geen gezeur, geen gejank, geen dit, geen dat. Heerlijk! Wat heb ik genoten dinsdag.
Natuurlijk waren we druk met nieuwjaarsbezoekjes, maar we maken het al lang niet meer te gek.
Vroegere jaren, toen wel. Van hot naar het en van deur naar deur. Maar al gauw merkten we dat onze kinderen dat niet aankonden  en dat we onszelf er mee hadden. Heel het gezin lag dodelijk vermoeid te zijn de dagen na 1 januari. Dus daar zijn we toen mee gestopt.
Nu gaan we uit de kerk, rond 11 uur, naar een familie en aan het eind van de middag naar de andere familie.
We zorgen ervoor dat de hele familie bij de grootouders is, zodat we iedereen zien. Het werkt ideaal.

Stijn had knalerwtjes en een paar sissers. Ook wat luxere sissers, hij vond ze helemaal fantastisch. De rotjes die hij wilde kreeg hij niet. Hij is pas acht, ik vind het eng en houd mijn kinderen en mezelf liever zo veel mogelijk heel. Dus toen Stijn een knalerwtje tegen het raam gooide en pal daarna zo'n beetje in mijn laars, terwijl ik langsliep, wist ik het: jij bent er nog niet aan toe. Je kunt die verantwoordelijkheid niet aan. Klaar. Volgend jaar zien we wel weer verder.

Het is hier in huis nu muisstil. Alleen mezelf hoor ik rammen op het toetsenbord. Stijn is naar Boddaert. Laatste weekjes. Volgende week gaat hij afbouwen en 14 februari neemt hij afscheid. Laatste vakantie dus voor hem, dat hij hier heen kan. Genieten dus, mama! Jaja, doe ik wel. Gelukkig is er direct er na het logeerhuis, waar we de PGB nog voor hebben. We hebben, door Boddaert, niet veel gebruikt, maar de tijd loopt nog tot eind mei. Gelukkig kunnen we het nu dus lekker gaan inzetten!
Jesse is naar het logeerhuis nu. Tot zaterdag! Mmmm, heerlijk! En de meiden liggen nog op bed, zoals echte pubers betaamt in de vakantie. Omdat Joost werken is, zit ik hier dus alleen. Met de koffie. Net heb ik al de slaapkamers opgeruimd en gestoft en zometeen is de badkamer aan de beurt. Dan even lekker alles zuigen en ben ik weer helemaal klaar voor vandaag. Gisteren al de kerstzooi weggehaald. Sorry, maar zo was het: een zooi. Heerlijk, wat een rust weer. En zo is het eind van onze vakantie eigenlijk al aanwezig.  Zijn we al die lastige dagen weer doorgekomen en kunnen we nu weer heerlijk gewoon gaan doen.

Jullie wens ik allemaal een heel goed, gezond maar vooral gezegend 2013. Dank voor het meelezen van vorig jaar en voor dit jaar: veel blogplezier!

Gelukkig, alles weer een beetje gewoon!

Kerstfeest. Feest van vrede. Bij jullie misschien wel ja, maar hier niet.
Tjonge wat ben ik blij dat dát vast voorbij is.

Joost is momenteel erg gespannen, omdat er op zijn werk veel gaat veranderen. Eerst was het: allemaal er uit. Toen was het: allemaal overplaatsen. Nu is het: al de vaste contracten overplaatsen. Joost dus ook. Maar je wordt niet blij als je weet dat de overplaatsing zo'n 100 kilometer verderop is.

Zijn spanning was voelbaar en merkbaar aan alles. Er kon geen fijn woordje vanaf. Niets werd gezegd, behalve
"Wees nou eens stil!"
"Doe nu rustig!"
"Als jullie nu niet ophouden, dan...!"
Met als resultaat dat iedereen veel drukker werd. Vooral de dochters reageren daar super fout op.

Ik ben maar gestopt met afleiden en het proberen gezellig te maken/houden/krijgen.
Er was met geen van allen een land te bezeilen en uiteindelijk ook met mij niet meer.
Daarbij kwam de onrust ook een hoop voort uit de barre wind, die elke keer weer zo rond een uur of vier meer dan krachtig werd en de regen die neerplenste alsof alles onder water moet.
Het eindje wandelen, wat we gepland hadden ging dus ook niet door, de spelletjes werden drama's. Uiteindelijk hebben we de pc maar aangezet en hiermee overtraden we onze eigen regel dat hij feitelijk op eerste feestdagen uit blijft. Voor de gezelligheid.
Wat nou gezelligheid!
Het was echt overleven dus.

Gelukkig waren er een paar pieken: Tweede kerstdag met ons allen naar de kerk, ook Jesse kan dan mee, omdat de dienst kort duurt en er veel te zien is.
En de dienst van eerste kerstdag, die ik bezocht met de meisjes. Heerlijk, wat een rust! Daar ervoer ik de Vrede van Kerst. Gelukkig maar.

Formulieren invullen, data bedenken, gesprekken voeren....Pffff

Of ik even in wil vullen???
Ja hoor!
Ik ga naar de site, zoek de formulieren en begin. Maar o helpie, het zijn 17 A4-tjes!! Onderbreken is wel mogelijk, opslaan ook, ook al kan ik het daarna nergens meer vinden. Dus toch maar doorgaan.
Mijn hoofd barst bijna uit z'n voegen als ik anderhalf uur later klaar ben...

We zijn, op advies van BJZ, PGB aan het aanvragen voor Thera. Ze loopt met wat dingen vast en een individuele begeleider zou haar kunnen helpen. Oké. Advies van BJZ zelf, geld genoeg zeker??
Ben benieuwd.
Uiteraard had ik al een prachtig verslagje gemaakt en alle andere verslagen gekopieerd, maar het was nog niet genoeg...

Een dag of twee later krijg ik van het zorgkantoor bericht dat ze niet zeker weten of alle verantwoorde gelden wel betaalt mogen worden uit de PGB. Nee, ik weet het ook niet. Maar ja, wie niet waagt, niet wint!
Of ik even een toelichting wil maken en facturen mee wil sturen.
Hè, hè, eindelijk. Zou dit niet altijd moeten? Vooral die facturen? Zeker weten dat ze veel geld in het PGBbusje over houden, daar in Den Haag.
Maar goed, ik weer achter de pc om de toelichting te maken. Lastig, maar volgens mij is het wel gelukt.
Direct als het klaar is op de bus en nu maar afwachten.

Naast al dit papierwerk had ik de afgelopen week een tussenevaluatie op Boddaert, waar we ook een einddatum afspraken voor Stijn. Slikkkk, niet weer! Niet nu al!! De tranen sprongen me in de ogen en ik heb hun de professionaliteit maar verweten dat ze me altijd zo ver krijgen :-(

Direct daarna kwam de mentor van Stijn zelf bij ons thuis, om te observeren. Mooi niet, dacht Stijn en vertelde haar enthousiast over hoe hij speelt, waarmee en met wie.
De dag eerder was de juf op ouderbezoek geweest, waar hij ook al mee naar z'n zolderkamer ging om alles uit te leggen. Zulk bezoek bevalt hem wel!

Zonet nog even de kalender van volgend jaar bekeken: het logeerhuis en dagopvang vroeg er om. Zowel voor Stijn als voor Jesse is er weer plek. Nu ik weet wanneer Stijn afscheid gaat nemen kan ik hem direct inroosteren in de planning van de dagopvang.

Conclusie van dit alles? Waar ben ik druk mee? 't Is maar goed dat ik fulltime moeder ben.
En tegelijkertijd individueel begeleder van onze viertal! Voor noppes!

Veranderingen: verbetering of achteruitgang?

Allereerst wil ik Jolanda even vragen of ze me wil mailen, zodat ik haar de woedemeter toe kan sturen. Ik zag je berichtje een beetje laat, heb daarop geantwoord, maar dat heb jij niet gezien denk ik... Mijn mailadres staat hiernaast, rechts.

Niet alle veranderingen zijn veranderingen ten goede, besef ik.
Zo heeft Boddaert het warme eten van het dagprogramma afgehaald. Het was voor de kinderen geen doel. Behalve voor onze Stijn dan, maar ja...één zo'n kind...
Vanaf deze week komt Stijn dus niet om kwart voor zeven thuis, maar om kwart voor zes. Ook al zoiets. Wij eten vaak vroeg in verband met de activiteiten van de oudere meisjes. Dat wordt voor Stijn dus op donderdag en vrijdag thuis warm eten, na ons. Lekker gezellig. Zal zijn eetlust zeker ten goede komen...

Dinsdagmorgen is de mentor van Stijn hier thuis geweest om zich voor te bereiden op thuisbegeleiding. Daar, op Boddaert blijft het gewoon goed gaan. Thuis is hij nog dagelijjks meerdere keren ontzettend kwaad. De omgeving is dan voor hem niet veilig. De meubels niet, wij niet.
Na een intensief gesprek en het bekijken van een filmpje wat ik had opgenomen tijdens een spelletje besluiten we dat ze volgende week weer komt. Nu met een 'plan van aanpak'.
Het zal wel veel worden  denk ik. Woensdag, donderdag, vrijdag naar Boddaert en dan dinsdag nog thuisbegeleiding? Of misschien maandag? Nou ja, anders gaat hij vrijdags maar niet. Als hij daar toch niet leerbaar is...

Deze kleur ?
Daar fluit je toch niet op??

Dinsdag is Stijn tussen de middag overgebleven op school Niet zomaar! Nee, in verband met blokfluitles... Hij wilde niet en gaf de brief hierover pas na de uiterste datum van inleveren aan mij. Slimmerd. Maar dan heeft hij het IQ van z'n mama verkeerd ingeschat. :D
School gebeld. Mailadres gekregen van de blokfluitmoeders. Gemaild. En ja hoor, hij kon er nog bij. Maar dat was niet wat hij wilde! HJij vond het doodeng. Afgesproken dat hij de eerste keer zou gaan, dat ik er bij zou blijven en dat hij daarna mocht kiezen: ja of nee.
Dinsdag was de eerste keer. Ik hoefde niet mee van hem! Maar moest wel even langs met geld. Daar zat hij: mijn stoere boy met een blokfluitje. Gelukkig niet de enige jongen, daarover waren we al geinformeerd!
En leuk dat hij het vond! Trouw oefent hij zijn  oefeningetjes: A A A A A A B B B B B B ...
Zo heerlijk om te horen, ahum! Maar ja, je moet simpel beginnen hè.

Voor mij betekent het dinsdags tussen de middag niemand thuis. Wat zal ik genieten! Lekker eens lunchen met een vriendin. Of gewoon een lange dag alleen. Strak plan, dat blokfluiten!
Dat is nu wat je noemt een goede verandering, een prachtige verbetering!

Moeder praat met moeder

Zo, nu nog even snel die winkel in en dan weer naar huis. Stijn wil graag een colsjaal, maar dat is lastig voor jongens. En nee, helaas ook niet in deze laatste winkel.
Wel zie ik iets anders...
De moeder. De moeder en het jongetje die de broek moest laten zakken en het niet deed!
Ik groet en zij groet en ik loop aarzelend door. Verwacht ze nu iets van me?
Ik wil haar graag spreken, maar ik durf niet zo goed.
Doorlopen dus. In plaats van naar buiten ga ik de roltrap op. Winkel door en weer naar beneden. Als ze er nog staat...dan...!
Nee hè, ze staat er nog!
Ik stap op haar af en begin:
"Hé, sorry hoor, van wat Stijn deed van de week".
Direct begint de moeder over het hoe en waarom en we hebben een ontzettend goed gesprek.
Zij kent haar kind
 -hij beet totaal niet van zichaf en nu we hebben leren voor zichzelf op te komen begint-ie letterlijk met bijten...
Ik ken de mijne
 -Hij weet gewoon dat jouw kind niet voor zichzelf op komt en dat is een makkelijke manier om iemand te manipuleren...
Opgelucht en als vriendinnen gaan we uit elkaar. Pffff, fantastisch!

Over fietssleutels en hoe goed het hier gaat

Het is haast niet te geloven...
Hier gaat alles z'n gangetje.
Het ritme zit er goed in en de kinderen hebben het allemaal naar hun zin op school. Nu de zes weken tot de herfstvakantie zo'n beetje voorbij zijn, merk ik wel behoorlijke vermoeidheid, vooral bij Thera en Stijn. Maar toch gaat het zoveel beter als vorig schooljaar! Onvoorstelbaar wat een juf bereiken kan. En dan deze juf, die we eerst heel niet zagen zitten door nare ervaringen van anderen. Deze juf is voor Stijn de perfecte juf! Ze mag van mij tot groep acht meegroeien!

Stijn is Boddaert een beetje zat aan het worden. Nu de avonden korter worden, wordt de speeltijd buiten met vrienden ook behoorlijk ingekort. Kwart voor zeven uit Boddaert betekent nu nog een kwartiertje spelen...Ja, zo gaat dat nu eenmaal. En voor ik het weet is Boddaert helemaal voorbij, dus ik praat hem telkens maar weer moed in.

Hij heeft het gepresteerd deze week de tweede fietssleutel kwijt te raken. Een fietssleutel met een megagrote sleutelhanger. Want: dit zal ons niet weer overkomen! bedachten we.

Dus grote sleutelhanger aan de reservesleutel en zie daar: juf belt dinsdag om 12 uur: Stijn is fietssleutel kwijt... Gelukkig voor hem hadden we nog een derde...

Nou ja, mocht deze laatste ook kwijt zijn, dan is de volgende optie: lopen.

Dat weet Stijn, nu maar hopen dat het helpt!

Ik heb hem vriendelijk maar dringend gevraagd te gaan zoeken, ook in school, maar meneertje ziet er het nut niet van in. Zo denk ik.... Maar misschien is het dat de lef ontbreekt?
Morgen zelf maar even school inlopen. Als ik durf...

Busellende

Het loopt goed. Ik leef momenteel zoals ik al eerder blogde en dat gaat erg goed. Ik kom tot rust en sta klaar voor de kids, terwijl de kinderen rustiger zijn als ik had verwacht. Hoewel de woedethermometer vaker op oranje en rood komt te staan als de eerste twee weken op school. Kennelijk went het...
Maar toch, er is altijd wel iets wat het programma in de war gooit. Gelukkig is dat meestal niet beroerd, maar neem nu vorige week.

Donderdagmiddag word ik door Roselinde gebeld: de bus is niet gekomen om Stijn naar Boddaert te brengen. Omdat ik aan de wandel ben met Jesse belt zij mij, om dit door te geven. Juf is namelijk niet zo blij.

Jesse en ik zetten er de spurt in en eenmaal thuis dump ik Jesse bij Roselinde, pak de fiets en sjees naar school Ik bied mijn verontschuldigingen aan voor de bus, zij doen dat toch niet, en bedank de juf voor het wachten. Ik zet Stijn op de fiets en samen crossen we heel het dorp door. Eenmaal hem daar binnen gebracht vertelt de juf van Boddaert me dat dít niet de bedoeling was. Nee, hèhè, dat wist ik al. En, gaat ze verder, je moet dit de volgende keer echt aan ons overlaten! Volgende keer? Huh, ik ga er van uit dat er geen volgende keer komt. Dit was een foutje van de buscentrale, want al de kinderen waren vergeten, maar dat wil niet zeggen dat een volgende keer mogelijk is toch. Ik wil er wel een beetje helemaal van op aan kunnen dat Stijn opgehaald wordt. Ik voel me zo boos, zo moe ook. En ja hoor. Tuurlijk barst ik in janken uit bij de juf, die me verbaasd aankijkt. Snapt ze dan niet dat ik hiervoor niet aan het uitrusten was. Dat ik NU aan tafel had willen schuiven omdat zometeen de begeleider van Jesse komt. Dat Roselinde zometeen naar sport moet en dat ik dus nu alles om moet zetten. Ik ben bijna een uur bezig geweest met extra dingen, en dan heeft zij het over een volgende keer?????
Maar goed. Ik fiets wat rustiger naar huis, eten lukt nu toch niet meer. We eten gewoon als de begeleider weg is en Roselinde terug is van sport. Al zal Joost dat niet bevallen, want die is gewend alleen te eten na zijn werk.
De begeleider komt een kwartier later, vanwege drukke wegen. Ze blijft een half uurtje, ik dacht een uur! en zo zitten we kwart over zes aan tafel. Stijn komt kwart voor zeven met de bus (!) thuis en is direct heel boos omdat we nog aan tafel zitten. Man moppert, dochter heeft trek en tada...niets is meer goed. En bedankt!!

Vrijdagmiddag. Ik ben net met Jesse op de fiets gestapt, je moet hem bezig houden nietwaar, als mijn telefoontje gaat: Thera. De juf belde: er is geen bus!!!
Ik geef Thera instructies: bel Boddaert. Zij lossen het op. Als het goed is. Even later belt Boddaert ons en geeft aan dat het geregeld is.
Als ik 's avonds Stijn ophaal uit Boddaert zoals elke vrijdagavond zegt de juf dat hij ong. half vijf op Boddaert was. De bus was tien voor half vijf op school! Nou moe, is dat even lekker opgelost...Arme juf.
Volgens Stijn  gingen alle juffen gelijk met hem weg.
Mijn verteouwen in de buscentrale is stevig gedaald. Toch ga ik dondermiddag niet kijken. Gelukkig, want ik wordt ook niet gebeld... Het het lijkt er op dat stijn inderdaad is opgehaald. Hij werd tenminste ook thuisgebracht 's avonds. Wie weet misschien hebben ze er van geleerd???

Opstapeling van gebeurtenissen: KNAL!!!

Zaterdag. Iedereen thuis. Joost werkt. Toch gaat het aardig. De jongens spelen redelijk samen. Af en toe gaat er wat mis en de afspraken moeten erg duidelijk zijn, maar toch. Komt het door de beloning die ik er op heb gezet? Als ze lief spelen mogen ze aan het eind van de ochtend een filmpje kijken. Het gat zo goed dat ik ze daar 's middags weer voor beloon. Heb ik zelf ook even rust, want samen spelen is wel coachen.

Wat mij totaal ontgaat is dat Jesse nog helemaal niet heeft gecomputerd. Ze kijken het filmpje op 'mijn tijd', terwijl ze zelf allemaal dertig minuten hebben. Stijn heeft dat al direct 's morgens vroeg gebruikt. Maar Jesse computert niet als Stijn er is: vanwege al het commentaar wat hij krijgt op zijn keuze. Arm joch!

Uiteraard hebben Thera en Rosanne hun tijd ook al op.
's Avonds om zeven uur dirigeer ik Thera naar de badkamer. Ze heeft eindelijk al haar klusjes er op zitten en moet nodig even schoon.
"En zo snel mogelijk, want de wasmachine moet aan als je klaar bent. En Stijn moet naar bed."
Inmiddels zit Rosanne achter de computer, die moest nog wat voor school werken. Hoe ouder ze worden, hoe meer dat moet. Stijn kijkt geinteresseerd toe en ook Jesse hangt op de bank. Hij ligt er trouwens meer als dat hij kijkt naar het scherm.
"Wanneer gaat Stijn naar bed mama?" Hij vraagt het elke vijf minuten. En nog gaat er bij mij geen lampje branden... Joost, hartstikke moe van een dag werken ligt op bed. Verjaagd van de bank door Jesse. En beter ook, anders wordt hij toch steeds gestoord door uitroepen van de kinderen. Even een half uurtje boven liggen is dan helemaal niet fout.
Om kwart over zeven vertel ik Stijn dat hij over tien minuten naar bed gaat. Vijf minuten later zeg ik hem nogmaals dat hij zo naar boven moet en nog eens vijf minuten later is het zover. Helaas: Thera is pas net onder de douche! Huh? ik ben verbaasd? Wat deed ze het afgelopen half uur? Nu kan Stijn geen tandenpoetsen. Omdat hij zo lief is laat ik hem nog maar even...
Eigenlijk moet Rosanne stoppen met de computer, ze had maar een half uurtje nodig voor school zei ze, nu is dat voorbij. Maar het is zo lekker rustig zo...

Intussen zit Jesse zich op te vreten, maar ik heb het niet in de gaten. Ik trommel op de badkamerdeur, ik doe de vaat en maak alles aan kant voor een rustige zaterdagavond. Uiteindelijk is Thera uit de badkamer. Het is nu acht uur! Stijn wil natuurlijk niet naar bed. Als je een half uur kunt rekken, kan een uur misschien ook? Ik pak hem op en til hem de trap op.
En dán opeens valt het kwartje! Jesse wil natuurlijk nog computeren!!!

Ik ren naar beneden en dirigeer Rosanne van de pc af. Ze stribbelt tegen, maar ze weet wat de afspraak is. Thera is inmiddels ook beneden en bemoeit zich er natuurlijk mee. En Jesse? Hij is helemaal klaar met ons. Opeens vliegt hij me aan en neigt naar bijten. Hij wil nú computeren!!! Joost komt verbaasd op het lawaai af en springt tussen mij en Jesse in. Hij weert zich af door Jesse te slaan. Dom natuurlijk, want eigenlijk gebeurde er nog niets. Ik had jesse zo ind e houtgreep dat hij niets kon doen. Jesse is nu woest op zijn vader en vliegt hem naar de keel. Ik zeg Jesse, nog steeds rustig... (?)  dat hij nu kan computeren. Rosanne is in geen velden of wegen meer te bekennen. Thera staat tegen ons aan te schreeuwen. Jesse krijst zijn boosheid uit en Joost stuurt mij naar boven om Stijn naar bed te gaan brengen. Jesse gaat achter de pc en ik ga naar boven. Eenmaal daar, op zolder hoor ik weer gekrijs. Grrrrr... dit gaat niet goedkomen! Ik begrijp Jesse volkomen. Echt waar. Hij heeft gewoon de hele dag op een computermoment zonder Stijn zitten wachten. Maar waarom heeft hij mij er niet even aan herinnert!!!???

Ik ren naar beneden en gooi de deur open. Met mijn arm uitgestrekt naar de trap schreeuw ik Thera en Joost toe dat ze NU weg moeten wezen.

"Jullie hebben niets gedaan maar zijn nu allebei een prikkel voor Jesse. Wegwezen, naar je kamer!!!! Voor je eigen veiligheid en voor die van Jesse!!!!" Ik  ben echt een furie!
"Maar hij is niet de baas", roept Thera!
"Nee! Ik ben de baas. Wegwezen!"

Als Joost en Thera boven zijn, allebei erg boos, Rosanne daar ook op haar kamer is en Stijn eindelijk op bed ligt sluip ik zachtjes naar beneden. Nu me bij Jesse voegen zonder een prikkel te zijn...
Het lukt. Jesse ziet me binnen komen, maa hij heeft grote schik om zijn computergedoe. Zijn tijd is al weer bijna verstreken en zodra dat zo is nodig ik hem uit voor een gesprekje op de bank.
"Weet je wat er net gebeurde?"
Nee, dat weet hij niet.
Stap voor stap leg ik hem uit wat er mis ging: Thera, die niet op tijd onder de douche ging, mama, die Stijn veel consequenter had moeten aanpakken en alvast op bed had moeten leggen. Ik had gerust na het voorlezen hem zijn tanden kunnen laten poetsen... Rosanne, die ongehoorzaam was achter de pc. Jesse, die had moeten zeggen dat hij nog wilde computeren. Papa, die niet had mogen slaan. Want, weet ik, raak je een kind met autisme onverwacht aan, en dan ook nog hard, dan gaat-ie alleen maar verder door het lint. Dus... conclusie? Allemaal een beetje fout. Opstapeling op opstapeling.

Als Jesse later rustig slaapt, hoe kán hij het?, komen Joost, Thera en Rosanne weer naar beneden. Met hen bespreek ik ook wat mis ging. Ze begrijpen het wel een beetje.
Maar vooral Joost vindt het lastig.
"Hij viel me aan, hij smeed met een boek mijn bril van mijn hoofd, als hij zo door gaat, gaat-ie het huis uit."
O nee, dat gaat niet gebeuren om zulke incidenten. Hoe lang is het nu geleden dat zoiets gebeurde? Ruim een jaar meen ik? Dus antwoord ik:
"Dan ga ik met hem mee."
Ach, we zijn allemaal kapot op van dit moment. En Joost begrijpt gewoon niet waarom hij dan geen tik moet geven: Jesse doet het toch zelf ook? Ik geef nog eens duidelijk aan dat het opstapeling van gebeurtenissen was, waarin we allemaal een beetje schuld hebben, maar ik nog het meest. Als ik consequent was geweest, dan was het allemaal niet zo gelopen. daar ben ik me zo van bewust!
Die nacht bid ik vooral. Om vergeving van en voor iedereen. Om wrok en boosheid uit het hart van Joost.
De volgende dag is het Heilig Avondmaal in onze gemeente. Joost heeft tafeldienst. Ook dat nog. Daarom bid ik extra hard. Voor rust voor hem en blijdschap, hoe dan ook.
De volgende ochtend staat iedereen blij op. De boosheid is verdwenen als het donker voor het licht. Joost is ook niet meer boos, dat zegt hij niet maar laat hij merken.
Het is alsof de dominee ervan weet: de preek slaat er helemaal op onze gebeerutenissen: op boosheid en leiding van God. Gerustgesteld en getroost mogen we allebei aangaan aan de tafel van de Heere.  En dat is alleen Zijn goedheid!

75% wol en goed nieuws

"Welk dier bestaat uit 75% wol?"

Serieus kijk ik de kinderen aan tafel aan. Er wordt even diep nagedacht in een heuse stilte.

Dan roept Thera: "schaap". En ja hoor. Als er een schaap over de dam is... Ook Jesse vindt schaap en Stijn roept het ook. Arm joch. Weet natuurlijk nog helemaal niet wat procenten zijn, bedenk ik op eens. De rest weet in elk geval waar ze 'schaap' op roepen! Andere dochter noemt voor de verscheidenheid een kameel...

"Oké, zeg ik, bij deze is voor jullie allemaal je diagnose autisme opgeheven.

Vanochtend hadden we een koffieochtend met ouders van school. Deze grap vroeg een ouder ons, met de mededeling dat hij van haar autizoon kwam. En we vonden het echt een autimop, want je moet het heel letterlijk nemen. "Zo, zegt één van de ouders, die ga ik thuis vertellen. Kijken wie er echt autisme heeft!"

"Nee, het is geen schaap". Vragend kijken de kinderen me aan.

"Wolf".
Even is het stil. Oooohhh, roept Thera. En dan begint ze hard te lachen.
Ik leg het Stijn even uit. Maar hij blijft kijken als een wolf met wol.

's Avonds vraag ik hetzelfde aan Joost. En direct spuit het antwoord er uit:"Wolf".
Gelukkig, hem kan ik uitroepen tot echte man met autisme. Volgens vriendin dan...

De post bracht vandaag blij nieuws: PGB voor Stijn goed gekeurd! We krijgen begeleiding groep voor twee dagdelen per week. Een dag dus, of een weekend per maand.
Arm joch. Hij mopperde al dat hij zoveel op Boddert zit. Dus voorlopig nog even rustig aan. Maar denk er om dat we het gaan gebruiken!