Lang leve de PGB en blogpauze

De vakantie is begonnen. We wonen een beetje in het midden van het land, dus...
Direct mooi weer, wat willen we nog meer?
Nou-ou, ik weet wel wat: gezellige kinderen die genieten van de vrije tijd misschien?

Het is vooral voor Stijn weer erg wennen.
Na een tweetal intensieve weken waarin ze toeleefden naar een afscheid, zijn de lontjes heel erg kort.
Jesse nam afscheid van groep 8, Stijn van zijn juf. Dat klinkt natuurlijk logisch, maar het is absoluut niet makkelijk voor hem. Afscheid nemen is ontzettend pittig. De bewoording alleen al valt zo zwaar, en hij neemt het zo serieus: "ik zie haar nooit meer".

Momenteel kunnen de jongens elkaar niet zíen of ze beginnen al boos te worden. Erg intensief dus, vooral voor henzelf. Doodmoe zijn ze er van, samen met al die spanning. En ja, als dit zo doorgaat duren zes weken lang... Ook voor mama.
Gelukkig is er het logeerhuis. Ik zou niet weten wat ik zonder moet. Je zou me na die zes weken kunnen opbergen denk ik zomaar. Nu kunnen we uitkijken naar een rustige week volgende week, omdat Jesse dan in het logeerhuis is. De weken daarna zijn ze daar om de beurt zo'n beetje. Alleen in de weekenden zijn ze samen thuis. En daardoor houd ik het uit. lang leve de PGB!!! (???)
Voor thuis geldt sinds gisteren de radicale regel: niet meer bij elkaar in de buurt. Liefst niet meer bij elkaar in één ruimte. Negeer elkaar en laat elkaar met rust.
Eigenlijk heb ik alleen het eerste gezegd. Dat is de belangrijkste. Eerst maar eens uitrusten en dan maar zien of we het iets terug kunnen draaien naar hoe het was. Dat was: af en toe bij elkaar in de buurt, alleen als jullie dat samen willen. Maar voorlopig wil ik daar nog niet aan denken!

Zes weken blogpauze, dat hoort er een beetje bij hè, in de zomervakantie. Wie weet spiek ik af en toe of schrijf ik toch een berichtje, maar ga er maar niet van uit.
Allemaal fijne  vakantie!!!

PS Ze hadden hier alle vier een prachtig rapport. Dat is iets om dankbaar voor te zijn, vind je niet?

Afscheid nemen

Twee weken geleden dat ik geblogd heb! Zulke volle dagen gehad! En dan natuurlijk de voorjaarsvakantie. Dus...
Maar ik ben er weer.
Ik zal deze blog maar even gebruiken om bij te praten, :-)

Stijn heeft afscheid genomen van Boddaert. 14 februari. Wat een heerlijk idee! Voor hem, voor mij. Ik was het echt zat. Al die gesprekken en steeds dat gezeur over van alles en nog wat. En dan dat busje...
Dat was dan ook wat Stijn verzuchtte: hoef ik gelukkig nooooooit meer op de bus te wachten of hem te zoeken.
Die week eerder, 7 februari ging het ook mis, maar toen van twee kanten. Ik dacht dat Stijn naar Boddaert ging, maar ivm afbouwen was dat niet de bedoeling. Zij vergaten de bus af te zeggen. Geen probleem deze keer dus. Al keek de leiding wel raar op toen Stijn binnen kwam stappen. Haha. Dubbel foutje, maar wel een heel leuk foutje.

Het afscheid ging goed. Stijn was niet heel erg emotioneel of zo, al vond hij het wel lastig sommige van de kinderen niet meer te zullen zien. Hij kreeg een prachtig boek mee, met alle dingen van de afgelopen negen maanden erin opgeschreven, geplakt en getekend. En een dvd-tje met alle foto's. Erg leuk! Hij trakteerde op tompoezen. Ik had ze door midden gesneden, zodat het betaalbaar bleef. Iedereen genoot met volle teugen. Tot slot gingen we afscheid nemen. Wat betekent dat? Gek doen! Op de fiets en dan rondjes rijden rond een perkje. Steeds maar weer. Hierin sloeg Stijn helemaal door. Waar twee keer de regel is, ging Stijn wel twintig keer. En ik er achter aan. Om duizelig van te worden!
En nu? Nu is er alleen op de woensdagmiddag begeleiding. Eens in de week gaat Stijn nog naar het 'Ik ben speciaal-programma', maar dan ben ik drukker mee als dat ik er profijt van heb. Gelukkig is dat ook niet het doel! En daarna even rust. Gewoon even niets moeten voor Stijn. Lastiger voor ons: veel vrije tijd, maar wel even noodzakelijk voor hem. Het was een intensieve periode!

Feestje

Hoe grijpt dat een mens (en een kind!) aan: het overlijden van geliefden, het afscheid nemen van mensen om hen heen.
Logisch toch, dat Stijn daardoor weer veel meer aan mij ging kleven?

"Mam, ik kan niet slapen!" Met een trillipje kijkt Stijn me verdrietig aan.
"Waarom dan niet, weet je wat er aan de hand is?"
"Nee, ik kan het niet zeggen!"
Na een lange tijd puzzelen en praten, vragen stellen en raden leg ik me er bij neer.
Eenmaal weer beneden, met in mijn achterhoofd de verdrietige jongen boven, zie ik de uitnodiging.
Hoera, ik was jarig en vier een feestje!
Verdraaid! Dat is het!! Ik weer naar boven.
"Stijn, is het om het feestje?"
Opluchting en schrik zijn tegelijkertijd af te lezen van zijn moeie koppie.
"Wat gaan we daar eten? Wat gaan we daar doen?"
Ik beloof te bellen. Per slot van rekening zou hij toch echt eens moeten gaan slapen.
Na een telefoontje en Stijn alles duidelijk verteld te hebben valt hij met een iets geruster gevoel in slaap.

Zo irritant vind ik dat. Leuren bij een moeder.
"Wil je me vertellen wat je gaat doen, want Stijn kan niet slapen. En o ja, wat ga je eten? Ja, ik weet het, dit is natuurlijk een verrassing, maar weet je daar houdt Stijn niet van. Wil je het me alstjeblieft vertellen. nee, ik houd het geheim, en Stijn ook. Pannenkoeken. O geweldig! Die lust hij graag. Echt, ik zal het alleen maar tegen Stijn vertellen...Dank je wel hoor!"
Zo begripvol doe IK dan. Terwijl de rest gewoon niet snapt waarom dit lastig zou zijn. En ik tegen een muur van onbegrip stuit.
Dit gebeurt echt elk feestje en uiteindelijk had hij er niet zo veel meer. Net als spelen. Alleen bij vriendjes spelen als mama er bij bleef. Dan zat ik dar een halve middag met een bijna on bekende moeder mijn tijd te verdoen.
Maar vooruit, het was voor het goede doel. Als Stijn eenmaal maar wist waar het huis stond, hoe het er uit zag en wat hij kon spelen, dan ging het de volgende keren wel goed.
En nu, in groep vier is hij opeens zelfs een beetje populair. Al veel feestjes gehad en veel vriendjes over de vloer. Hij ook daar, tuurlijk, zo werkt dat. Om en om en niet anders.
Maar de spanning blijft wel. Hij voelt zich al groot, maar 't liefst zou hij nog even willen vragen: wat eten we en..wat gaan we doen?

Afscheid nemen ja, dat is natuurlijk voor elk kind lastig. Toch is Stijn hier meer emotioneel bij betrokken dan gemiddeld, denk ik. Ik denk aan die ene keer. We zaten in de kerk en zouden afscheid nemen van iemand die jaren lang dienst had gedaan als ouderling. Een oude man al, een beetje moeilijk lopend. Bij de woorden van onze predikant over dat we nu zouden afscheid nemen van broeder.. keek Stijn me zeer geschokt aan. En huilen. De tranen biggelden over zijn wangetjes.

Eenmaal thuis vroeg ik wat er was. Hij dacht werkelijk dat de man nooit meer terug mocht komen. Dat het afscheid definitief zou zijn. Zo van "Oke, bedankt voor al je werk maar nu opgehoepeld".

Gelukkig kon ik hem precies uitleggen hoe het wel zat en dit mysterie oplossen voor hem.
Toch is zijn reactie niet heel vreemd. Hij zet het woord 'afscheid' waarschijnlijk gewoon in een mapje 'weg'.
En dat geeft verdriet.Want was dat ook niet zo toen opa stierf? Opa stierf na en lang en ernstig ziekbed. Stijn was toen 2 jaar en 4 maanden. Jong nog, dachten we en we hoorden bevestiging van mensen om ons heen: dat vergeet hij wel weer. We namen Stijn dus gewoon mee naar oma, waar ook opa lag opgebaard. We namen hem mee naar huis, waar we gesprekjes voerden met onze andere kinderen. We praatten vooral tegen hen. Tegen Stijn vertelden we alleen kleine dingetjes, gelet op zijn leeftijd.
Maar...toen een paar maanden later mijn tante overleed en ik Stijn mee nam naar een condoleantie, oppas was niet mogelijk, hij wilde immers alleen bij mama zijn, toen raakte Stijn volledig in paniek bij het zien van de kist.
En ik schrok. Wat heeft het verlies van opa met Stijn gedaan?

Drie jaar later overleed er een juf van school. Stijn was toen 5 jaar. Stijn kende die juf niet, maar alleen al het idee dat een juf ook plotseling weg zou kunnen gaan. Het idee dat je 's avonds naar bed gaat en 's morgens niet meer wakker werd, zoals was gebeurd, vrat aan hem. De school was niet meer de veilige omgeving die hij had gedacht. En met mij of met mama kan toch ook zoiets gebeuren? Een jaar lang heeft hij begeleiding gehad. Om te verwerken wat er gebeurd was  én om los te komen van mama. Want al deze dingen zorgden er voor dat hij zich steeds vaster en dieper in mij wortelde en ik een verlengstuk van hem bleef. Of hij van mij. Zoiets.

Wat was dat allemaal lastig. Stijn gevoelig? Overgevoelig? "Ja!" beaamde de juf gisteren op oudergesprek.

Maar volgens onze intaker bij de onderzoeken kan een autist niet gevoelig zijn. "Dus, zei ze, dat heeft ie niet. Nou ja zeg! Als hier iemand gevoelig is, is het mijn dochter. Met Asperger!

Het is al weer even geleden dat ik aanwezig was in blogwereld. Er gebeurt hier momenteel zo veel, je wil het niet weten. Gelukkig kan ik jullie zeggen dat het stukje van de vorige keer zich afspeelde in 2009, toen Stijn in groep 2 zat. En dat hij de letters nu goed schijnt te herkennen en te schrijven. Hoewel ik vorige week weer zag dat hij de 'd' scheef in plaats van de 'b'...
Het komt gewoon door ons gezin en door de opmerking van de logopediste dat ik zo alert ben. En inderdaad, soms een beetje té.
Maar evengoed vind ik dat het lang heeft geduurd voordat Stijn de letters goed uitsprak, schreef en herkende. Nog steeds moet ik goed naar hem luisteren en noemt hij letters die niet goed zijn. Weer het voorbeeld van de b en d is hierbij toepasbaar.
Ik schrijf steeds wat stukjes uit het verleden, die mij er toe gebracht hebben Stijn te gaan onderzoeken.
Afscheid nemen bijvoorbeeld. Ook zo iets.
Toen Jesse naar school ging, voor het eerst, groep 1, is Stijn twee weken lang aan het huilen geweest. Tot Jesse weer thuis kwam. De hele ochtend dus. Het was een rampenplan, eerlijk waar. En vanaf dat moment is hij volkomen op mama gericht. Wil altijd bij mij in de buurt zijn. Ik moest hem altijd sjouwen en later aan de hand meenemen. Mee naar toilet, mee naar boven, mee naar de kliko, mee naar...vul maar in.
Natuurlijk deed ik niet altijd wat van hem moest, maar dat koste heel veel tranen en geduld, maar vooral frustratie van mamalief.
"Kan ik dan niet even weg???" Grrr.
Ik werd het echt helemaal zat.
Door een constante oorontsteking van 7-13 maanden sliep hij ook bar weinig, een ritme wat hij na het 'buisjes zetten' er in bleef houden. Dus momenten van rust en stilte waren zeer ver te zoeken. Alleen  de avonden, die waren lekker lang, wat betreft Stijn. De anderen bleven al wat langer op, maar hij ging 18 uur naar bed. Ik mocht niet weg lopen, dus ik nam mijn boek mee en zat lekker te lezen. Drie, vier zinnen, dan sliep Stijn al.
Dus het lezen schoot niet op, maar het was heerlijk rustig. Eindelijk even tijd voor me zelf...
Stiekem bleef ik dan nog even verder lezen. Beneden konden ze immers niet weten dat Stijn al sliep?
So what???