Straatspeeldag 2013

Tot mijn verrassing kan ik vertellen dat het wat beter gaat tussen de jongens.
Jesse houdt voet bij stuk als het gaat om samen spelen. Als hij geen zin heeft, zegt hij dat duidelijk.
Stijn gaat wat meer zijn eigen gang en ik zie hem ook meer alleen spelen.
Hij timmert met hout of werkt druk aan zijn spreekbeurt. En buiten met andere kinderen natuurlijk.
Hij vraagt wel dagelijks een aantal keren om Jesse, maar kan zich daarna wat beter voegen naar de mening van broer en naar wat hij leerde op Boddaert, lijkt het.
Ik ben heel voorzichtig, want het kan zomaar opeens voorbij zijn, maar we proberen dit vast te houden.

Woensdag was het straatspeeldag. Volgens mij heeft dat nu een andere benaming, maar dat weet ik niet. In elk geval is de opzet hetzelfde. Niet dat Stijn zich daar wat van aantrok.
Samen met zijn buurjongen had hij dinsdag al een plan van aanpak gemaakt:
Wij gaan mensen tegenhouden die toch door de hekken komen...

Woensdagmiddag is de straat afgesloten voor al het verkeer. Stijn en buurjongen houden de hekken nauwlettend in de gaten.
Ze bemoeien zich niet met alle leuke spelletjes die zijn georganiseerd, ze nemen niet actief deel, maar zijn volop aanwezig. Ze scheuren rond op hun fietsen, van de ene naar de andere kant van de straat om de hekken in de gaten te houden. En o wee, als je daar door wil!
Ze houden mensen aan en controleren dan maar direct de fiets. Boete voor inrijden van afgesloten straten, boete voor een kapotte koplamp: betalen maar: 200 euro.
Als de boute is afgegeven, "u krijgt binnenkort een acceptgiro thuisgestuurd, meneer" scheurt Stijn weer naar het andere hek. Op zijn kapotte fiets, met los achterrekje en levensgevaarlijk, niet goed werkende standaard :-)

Dan komt daar een busje aan, een of andere pakketdienst.
Hij wil erdoor. Luistert niet naar onze jongens, maar schuift gewoon de hekken opzij. En terwijl er zo'n vijftig kinderen 'los' op straat lopen, rond al die spelletjes die zomaar op straat staan rijdt hij de straat in. Domoor!
Gelukkig zijn er nu mensen met meer gezag, want voor twee kindertjes in politiepak hoef je toch eigenlijk niet bang te zijn. Een stevige moeder met haar op de tanden, da's pas eng. (niet ik...)
De chauffeur weet werkelijk niet hoe snel hij weg moet wezen.
Lachend doen onze jongens de hekken dicht. Gaan weer staan. Op wacht. Want je weet nooit!

Afscheid nemen

Twee weken geleden dat ik geblogd heb! Zulke volle dagen gehad! En dan natuurlijk de voorjaarsvakantie. Dus...
Maar ik ben er weer.
Ik zal deze blog maar even gebruiken om bij te praten, :-)

Stijn heeft afscheid genomen van Boddaert. 14 februari. Wat een heerlijk idee! Voor hem, voor mij. Ik was het echt zat. Al die gesprekken en steeds dat gezeur over van alles en nog wat. En dan dat busje...
Dat was dan ook wat Stijn verzuchtte: hoef ik gelukkig nooooooit meer op de bus te wachten of hem te zoeken.
Die week eerder, 7 februari ging het ook mis, maar toen van twee kanten. Ik dacht dat Stijn naar Boddaert ging, maar ivm afbouwen was dat niet de bedoeling. Zij vergaten de bus af te zeggen. Geen probleem deze keer dus. Al keek de leiding wel raar op toen Stijn binnen kwam stappen. Haha. Dubbel foutje, maar wel een heel leuk foutje.

Het afscheid ging goed. Stijn was niet heel erg emotioneel of zo, al vond hij het wel lastig sommige van de kinderen niet meer te zullen zien. Hij kreeg een prachtig boek mee, met alle dingen van de afgelopen negen maanden erin opgeschreven, geplakt en getekend. En een dvd-tje met alle foto's. Erg leuk! Hij trakteerde op tompoezen. Ik had ze door midden gesneden, zodat het betaalbaar bleef. Iedereen genoot met volle teugen. Tot slot gingen we afscheid nemen. Wat betekent dat? Gek doen! Op de fiets en dan rondjes rijden rond een perkje. Steeds maar weer. Hierin sloeg Stijn helemaal door. Waar twee keer de regel is, ging Stijn wel twintig keer. En ik er achter aan. Om duizelig van te worden!
En nu? Nu is er alleen op de woensdagmiddag begeleiding. Eens in de week gaat Stijn nog naar het 'Ik ben speciaal-programma', maar dan ben ik drukker mee als dat ik er profijt van heb. Gelukkig is dat ook niet het doel! En daarna even rust. Gewoon even niets moeten voor Stijn. Lastiger voor ons: veel vrije tijd, maar wel even noodzakelijk voor hem. Het was een intensieve periode!

Wel voorgelicht, maar of ik oma word?

Zomaar opeens heeft Stijn deze week twee feestjes: woensdag, vandaag dus en vrijdag. Ook hieraan merken we dus dat het heel goed gaat op school. Volgens mij is dit zijn vijfde feestje al... kan gezellig worden als hij zelf jarig is. Maar daar denk ik nog maar even niet aan. Duurt nog lang...

Boddaert dus afgemeld voor én woensdag én vrijdag. Helemaal niet erg vindt Stijn dat. En voor ons het voordeel van een warme maaltijd bij de vriendjes, in elk geval vrijdag.

Het is nog een beetje vroeg, maar ik heb zo'n vermoeden dat ik, na een gesprekje met Stijn, kan concluderen dat ik geen oma word. Kan ik me vast voorbereiden! :D

Een baby komt uit de buik. Stijn houdt dit bij hoog en laag vol en zijn tienerzussen lachen er om. Ik ben een beetje verbaasd. Goed voorgelicht, maar toch niet begrepen? Had ik het visueel moeten maken??   Hmhm...

Het zou volgens Thera veel handiger zijn als baby's uit de voet kwamen. We zien het helemaal voor ons. Dik been en dan zakke, zakke, zakke...tada!
Of uit je hand. Of uit ... nou ja....
Thera en Roselinde draven een beetje door en Stijn gaat er volkomen in mee. We liggen allemaal dubbel van de lach. Alleen Joost niet, die heeft echt geen idee wat zulke humor met je zou moeten doen. Maar ach, dat zijn we wel gewend. En gelukkig is Jesse naar het logeerhuis.

Als ik Stijn alleen heb ga ik toch nog even serieus op die 'baby-uit-buik' in. Ik vertel hem hoe een baby geboren wordt en vraag of hij het vergeten was. Hij gaat er niet op in maar komt met een andere vraag.
Je raad het vast al: hoe komt de baby er dan in?
Ook dat leg ik uit, maar Stijn onderbreekt me.
'Dat weet ik allemaal we-el. maar hoe gaat dat dan. Want ja, en hij glimlacht een beetje, kijkt me aarzelend aan, "je doet natuurlijk niet je onderbroek uit".
Ik houd mijn gezicht in plooi en vertel hem de waarheid."
Verbijsterd schudt Stijn zijn hoofd en roept
JE DENKT TOCH ZEKER NIET DAT IK DAT GA DOEN MET MIJN VROUW!!
Dus...geen oma, maar wel schoonmoeder.

Maar er is hoop:
Gisteren zei Stijn opeens dat hij een tweeling wil.
Jaja, hij denkt zeker dat-ie dan maar één keer bloot hoeft!
Maar wel in één keer twee kleinkindertjes.... Snel een omacursus doen!

Met z'n allen naar/in zee

Het is al een poosje de gewoonte: als we naar de kerk lopen, heeft Stijn niet alleen Bijbel en psalmboekje in handen, maar ook schrijfboekje en pen.

In de ochtenddienst schrijft hij prachtig op wat dominee vertelt en wat hij belangrijk vindt om te onthouden. Of leuk om te horen. In de avonddienst gaat hij tekenen, de paatr keertjes dat hij mee gaat. Meestal in de vakanties.

Dominee heeft het over Paulus in Efeze. Hij vindt daar Agrippa en Priscilla en
"Hij gaat met hen in zee".
Enthousiast begint Stijn, naast me, te schrijven. Hij schrijft:

Paulus gaat met hen naar zee...

Stralend kijkt hij me aan. Was hij pas ook niet naar zee??
Even later zegt dominee iets wat alleen mij opvalt. Gelukkig...
Dominee zegt:
"En dan duikt Apollos op".
Blij dat Stijn dit niet hoort: volgens mij past dat niet bij zijn 'zee-ervaring'....